Η θνησιγένεια των τάξεων Πρώτο μέρος

Για να καταφέρουμε να καταλάβουμε καλύτερα την ταξική κοινωνία στην οποία ολόκληρος ο κόσμος είναι απερίγραπτα πλέον χειροπόδαρα δεμένος και παντελώς αποπροσανατολισμένος από την πραγματική ζωή (πώς επιβιώνουμε δηλαδή καθημερινά διαμέσου των κοινωνικών τάξεων και των παραγωγών τους για τις οικονομικές-ανταλλακτικές μας σχέσεις στην παραγωγή των αγαθών, της διάθεσής τους, των υπηρεσιών και της όποιας ατομικής ιδιοκτησίας), ας αναλύσουμε περιληπτικά πώς δημιουργήθηκε η κάθε κοινωνική τάξη με τα συγκρουόμενα και ανειρήνευτα, άκρως διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα.Το καπιταλιστικό σύστημα είναι συνέχεια των δύο προηγούμενων συστημάτων οργάνωσης των ανθρώπων-παραγωγών της εργασιακής αξίας.Το πρώτο, της δουλοκτησίας, από τα πρώτα χρόνια της "γνωστής" Ιστορίας, μέχρι και τα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια που μετεξελίχθηκε στο επόμενο σύστημα, της φεουδαρχίας.Και τα δύο χαρακτηρίζονται από την ακραία εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο αλλά και την  εκμετάλλευση των ζώων και της φύσης σε πρώιμη φάση όμως για την τελευταία, λόγω της μη ανακάλυψης ακόμη της βιομηχανικής εποχής.Η οργάνωση και των δύο ελεγχόμενων συστημάτων, από την αρχή, σταμάτησε τη ραγδαία Ιστορία του ανθρώπινου παράγοντα που είχε και εξακολουθεί να έχει απεριόριστες ικανότητες.Κάθε παραγωγός αγαθών, από την αρχαία εποχή έως και τη μεσαιωνική στον τότε γνωστό κόσμο που ξέρουμε, έχασε το δικαίωμά του που η ίδια η φύση τού χάρισε: της ελεύθερης παραγωγής και διανομής ενός χρήσιμου προϊόντος που κάλυπτε τις βασικές ανάγκες τού ιδίου αλλά και του περίγυρού του που είχε κοινωνικές και αλληλέγγυες σχέσεις μαζί του.Στις μεγάλες μεταναστεύσεις των φυλών και από τις συγκρούσεις, ξεπήδησαν οι έννοιες των ομάδων που είχαν "κοινά συμφέροντα".Ο έλεγχος των προϊόντων (η άμεση ή η έμμεση κλοπή στην ουσία) των παραγωγών με την ένοπλη βια ή την μόνιμη απειλή, την εξαγορά ή την καθολική εξόντωση και εν συνεχεία με τη δημιουργία ιεραρχικών δομών επιβολής κυριαρχίας, γέννησαν τους νόμους, την εξουσία και τους φόρους επί των παραγωγικών πληθυσμών.Αυτό ήταν ένα μεγάλο πλήγμα στη βαθμιαία εξελισσόμενη ανθρωπότητα που σίγουρα, προσπαθούσε να σχηματιστεί όπως για παράδειγμα ο πλανήτης μας για δισεκατομμύρια χρόνια.Παρ' όλα αυτά, οι παραγωγοί εξεγείρονταν συνεχώς, καθώς η καταπίεση, η ανελευθερία και η υπεξαίρεση του μόχθου τους, δυνάμωνε.Οι κοινωνικές τάξεις επινοήθηκαν στην πραγματικότητα, από τους εκάστοτε αρχικούς καταπιεστικούς μηχανισμούς ως βαλβίδα εκτόνωσης των εξεγέρσεων-που θα ήταν απίστευτα αιματηρές- και για την εξαγορά των κοινωνικών μαζών για να κατευναστούν.Το οποίο και συνεχίζεται απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα (τηρουμένων των αναλογιών) στην απέραντη αστικοποιημένη δυστοπία -κοινωνία απόλυτης δυστυχίας- μιας παγκόσμιας χούφτας καταπιεστών, έναντι μιας τεράστιας καταπιεζόμενης παγκόσμιας παραγωγικής κοινωνικής οντότητας.Τι είναι όμως τελικά η κοινωνική τάξη; Η κοινωνική τάξη ως εννοιολογική πρώτη φάση, κάνει την εμφάνισή της μέσα από την πρώιμη αρχαιότητα με την μορφή της πρώιμης τέχνης και των ναών.Ύστερα από τις μεγάλες συγκρούσεις ανάμεσα στα διαφορετικά φύλα για την εκμετάλλευση των εδαφών και των πρώτων βασικών τους υλών, οι κατακτητές επέβαλαν στους κατακτημένους τον δικό τους πολιτισμό, που συνεπάγεται τον τρόπο σκέψης και θέλησης, που εκείνα τα χρόνια κρυβόταν στη μορφή του αποκρυφισμού.Ο αποκρυφισμός και το δέος που προκαλούσε εκείνη την εποχή στους ανθρώπους της πρώιμης αρχαιότητας, μπορούσε να χειραγωγήσει τα ακατέργαστα ανθρώπινα ένστικτα στα άκρα.Η δικαιοσύνη μπορούσε να μπλεχτεί πολύ εύκολα (εδώ μπερδεύεται σήμερα με τόσα Ιστορικά ντοκουμέντα) και να διαιρέσει τις πρώτες κοινωνικές ανθρώπινες μάζες.Με τις πασίγνωστες δεισιδαιμονίες -που ενυπάρχουν ακόμη και στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα- καθοδηγούνταν ο φόβος περί του υπαρξιακού αγνώστου, του μεταφυσικού, η ζήλεια, η μεγαλομανία και ο ατομικισμός της αυτοσυντήρησης με οποιοδήποτε μέσο, με δυο λόγια τα πιο κατώτερα στοιχεία του ανθρώπου, προς την κατεύθυνση της διάσπασης του κοινωνικού συνόλου.Οι κυρίαρχες κλίκες εκείνης της εποχής, είχαν διαισθανθεί τη δύναμη του ελέγχου των αρχέγονων και ανασφαλών ενστίκτων και ανέπτυξαν σταδιακά τη θρησκεία, προσαρμοσμένη αναλόγως με τις συνθήκες.Ο θεσμός της θρησκείας, άνοιξε νέες προοπτικές για έναν πιο "ασφαλή" και αποδοτικότερο έλεγχο των πρώιμων και αρχαίων κοινωνιών με τη σχετική "ειρήνη" που δεν κοστίζει.Πρώτα ενσαρκώθηκαν οι εκστατικές φαντασιώσεις από τα πανίσχυρα στοιχεία της φύσης, ύστερα αποθεώθηκαν οι άνδρες και οι γυναίκες μιας επικής-μυθικής εποχής που ξεχώριζαν και τέλος δημιουργήθηκαν τα περίφημα δόγματα.Μέσα από τα δόγματα και τις δοξασίες, εδραιώθηκε μια συνειδητοποιημένη τάξη σε συνεννόηση με τις κλίκες του αρχηγού, ηγέτη ή βασιλιά, το πρόπλασμα της μετέπειτα εξελισσόμενης και πολυσύνθετης άρχουσας τάξης.Στην αρχαία Αίγυπτο, οι ιερείς και οι ιέρειες των Φαραώ, ήταν μια κυρίαρχη τάξη που προστάτευαν τα συμφέροντα τους και κατ' επέκταση και τα δικά τους.Ακολούθως στην αρχαία Ελλάδα, την ελληνιστική περίοδο και την αρχαία Ρώμη.Η εποχή αυτή είναι η εποχή του συστήματος της δουλοκτησίας.Οι πραγματικοί παραγωγοί, εργάζονται δημιουργώντας τον κοινωνικό πλούτο ως δούλοι, για τη μία και μοναδική τάξη που εξουσιάζει.Στη δουλοκτησία και στα πρώτα της στάδια, δεν υπάρχουν ακόμη κοινωνικές τάξεις με την στενή έννοια του όρου αλλά, όχλοι, που παρασιτούν από την εργασία των δούλων.Εντούτοις ούτε και η εκμετάλλευση των θρησκευτικών ανησυχιών των ανθρώπων, δεν κατάφερε να αποτρέψει τις κοινωνικές εξεγέρσεις λόγω της ανισότητας και της βαρβαρότητας.Σ' αυτή την περίοδο, επινοούνται οι αυτοκρατορικοί πόλεμοι (στις μέρες μας ιμπεριαλιστικοί) ως αντιπερισπασμός και ως καταστολή των κοινωνικών εξεγέρσεων και των απελευθερωτικών επαναστάσεων όπως για παράδειγμα του Σπάρτακου.Μια νέα και ισχυρή τάξη αναδύεται και απομακρύνεται από τις μάζες του όχλου.Η τάξη του αυτοκρατορικού στρατού ως ανελέητο φόβητρο.Με λούστρο του τα επικά ιδανικά της περιόδου, οι στόχοι των κατακτήσεων άλλων λαών, σηματοδοτούν το ξεκίνημα κατά κάποιο τρόπο της ταξικής πάλης σε ένα ανώτερο επίπεδο που γεννούν οι αντιθέσεις της σκλαβιάς σε μαζική κλίμακα...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η θνησιγένεια των τάξεων Δεύτερο μέρος

Με βάση λοιπόν τη δημιουργία των δύο αρχετυπικών τάξεων στην αρχαϊκή και ύστερη αρχαιότητα, που διαχωρίστηκαν από τις ανθρώπινες παραγωγικές μάζες, σφετεριζόμενες τον πλούτο τους, διακρίνεται καθαρά ότι: οι τάξεις των ομαδοποιημένων συμφερόντων, είναι γέννημα όχι φυσικής διαλεκτικής αλλά επίκτητης.Με λίγα λόγια, οι τάξεις δεν υπήρχαν στην πραγματική εξέλιξη και στις φυσικές συγκρούσεις κι αντιθέσεις του ανθρώπινου είδους με το είδος του και τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης, πάρα μόνο 5.000 χιλιάδες χρόνια γεμάτα ύπουλων φραγμών και αργής Ιστορικής κίνησης σε σύνολο, τουλάχιστον, σε επιστημονική αποδοχή, 100.000 χρόνων προϊστορικής ανθρώπινης διεργασίας.Κι αυτό σαν ένα αρχικό θεμελιώδες

συμπέρασμα.Συνεχίζοντας από κει που είχαμε μείνει, στην γέννηση της τάξης του αυτοκράτορα με τις μισθοφορικές λεγεώνες του στο σύστημα της δουλείας, αποκαλύπτεται η πρώτη μεγάλη ταξική σύγκρουση ενάντια στον "παρωχημένο" θεσμό της βασιλείας και του κλήρου της εποχής, ταυτόχρονα όμως με τον κοινό σκοπό της καθυπόταξης των πρωτοπόρων δούλων και των "ελεύθερων" πολιτών του όχλου.Έχει προηγηθεί (γύρω στον 7ο με 6ο αιώνα με αποκορύφωμα τον 5ο αιώνα π.Χ ή ΠΚΕ) μέσα από αυτή την σύγκρουση αλλά και κοινή στρατηγική των δύο κυρίαρχων τάξεων, η έννοια της δημοκρατίας, σε αρχικό στάδιο και οι πραγματικές κοινωνικές τάξεις κάνουν την εμφάνισή τους δυναμικά στο προσκήνιο.Ήταν μια μεγάλη προοδευτική στροφή που φωτίζει μέχρι και σήμερα με τον κλασικό αιώνα της αρχής του επιστημονικού-πολιτικού ορθολογισμού.Η ουσιαστική ταξική πάλη παίρνει σάρκα και οστά, επειδή οι αναρίθμητοι καταπιεσμένοι, έστω και υποσυνείδητα άρχιζαν να σκέφτονται συλλογικά, προς όφελος των συμφερόντων της συντριπτικής πλειοψηφίας τους.Τυραννίδα και πρώιμη δημοκρατία εναλλάσσονταν.Ολιγαρχία και πολυθεϊστικός κλήρος συγκρούονται με "πολίτες" και με δούλους.Οι αυτοκρατορικοί πόλεμοι στην κλασική και ύστερη αρχαιότητα (πάνω-κάτω 4ος αιώνας π.Χ ή ΠΚΕ με 5ο αιώνα μ.Χ ή ΜΚΕ) παραλύουν την πάλη των τάξεων για ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα που μας είναι γνωστό ως η αρχή του Μεσαιωνικού κόσμου, ο λεγόμενος και Σκοταδισμός.Με το πέρασμα στη μεσαιωνική  ανείπωτη βαρβαρότητα, το δουλοκτητικό σύστημα παρακμάζει ολοκληρωτικά και το φεουδαρχικό το αντικαθιστά σταδιακά.Οι δούλοι μετατρέπονται σε δουλοπάροικους που καλλιεργούν τα φέουδα με αντάλλαγμα την συντήρησή τους και την προστασία τους, καθώς επίσης και την υποχρέωσή τους να μένουν σ' αυτά για πάντα.Τα φέουδα, ήταν μια νέα μορφή εξουσίας όπου μεγάλες εκτάσεις γης, παραχωρήθηκαν στις ανώτερες τάξεις των ευγενών.Οι μονάρχες πλέον, συρρικνωμένοι εμφανώς από τους αντιδραστικούς πολέμους των αυτοκρατοριών, δεν μπορούσαν να κυβερνούν χωρίς την εύνοια της αριστοκρατίας και του μονοθεϊστικού εφεξής κλήρου.Βλέπουμε ότι το εγχείρημα των κυρίαρχων τάξεων να παραλύσουν τις αγωνιζόμενες παραγωγικές μάζες σπέρνοντας το σκοτάδι σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, θέρισαν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα.Νέες φυλές με νέες απολυταρχικές ηγεμονίες μαζί με νέες θρησκείες, άλλαξαν κι ανέτρεψαν τους συσχετισμούς.Έφεραν τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω.Η πάλη των τάξεων ξαναφούντωσε με μεγαλύτερη ορμή και η "Αναγέννηση" μεταξύ 15ου και 17ου αιώνα, έβαλε τις βάσεις για το επερχόμενο καπιταλιστικό βιομηχανικό σύστημα και την χρηματιστική εμπορευματοποίηση κάθε παραγωγικής ικανότητας...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η θνησιγένεια των τάξεων Τρίτο μέρος

Όπως είδαμε, δύο καταπιεστικές τάξεις διαμορφώθηκαν και συγκρούονταν καθ' όλη τη διάρκεια της αντιδραστικής Ιστορικής κίνησης και ταυτοχρόνως και οι δυο μαζί συγκρούονταν με τις καταπιεζόμενες κοινωνικές μάζες που πάλευαν σκληρά για δικαιώματα και ελευθερίες.Αυτή η τακτική, προέρχεται από την αρχή της ταξικής κοινωνικής διαίρεσης.Το δουλοκτητικό σύστημα και η εξέλιξή του το φεουδαρχικό, παρότι έφραξαν την πραγματική πορεία των γεγονότων, δεν κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο αυτό που επιδίωκαν.Τον έλεγχο δηλαδή και την υποταγή.Ακριβώς το αντίθετο συνέβηκε.Η τρίτη τάξη, η παραγωγική άρχιζε να αφυπνίζεται μέσα από πολλές και πολυσύνθετες αντιθέσεις που αντικειμενικα έπρεπε να λυθούν.Οι παραγωγικές δυνάμεις και οι παραγωγικές δυνατότητες, ασφυκτιούσαν στη μέγγενη του ολιγαρχικού συστήματος.Η φεουδαρχία ως φυσική εξέλιξη της βίας της, φούντωσε την φλογερή επιθυμία των καταπιεσμένων για δικαιοσύνη και συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής -από δω και στο εξής- εξουσίας.Με την στροφή στην αρχαία κλασική παιδεία, αναδύθηκαν νέες ιδέες, ολοκληρωμένες αυτή τη φορά, για την οργάνωση της κοινωνίας.Η περίφημη Αναγέννηση στους κυρίαρχους κύκλους, μοναρχία-κλήρος και η ελίτ του στρατού, στην ουσία μόρφωσε τους ανθρώπους (τους έδωσε μορφή με μια λέξη), από τις εμπειρίες της πάλης των τάξεων μια για πάντα.Από τον θεσμό της δουλοπαροικίας και την διάλυσή της όπως μας διδάσκει ο Μαρξ, πολύ αργότερα, γεννήθηκε η σημερινή αστική τάξη με τις πόλεις, εξ ου και η ονομασία της.Οι συνεχόμενες επιτυχίες αυτής της καινούργιας και πανούργας καταπιεστικής τάξης πλέον, θα την έφερνε κάποια στιγμή στην θέση της πολιτικής εξουσίας εδραιώνοντας το γραφειοκρατικό κράτος της.Οι νέες μορφές τεχνολογίας μέσα από την εν μέρει απελευθερωμένη επιστήμη, δημιούργησε απίστευτες για την εποχή παραγωγικές δυνατότητες.Τα προϊόντα μετατράπηκαν σε τυποποιημένα εμπορεύματα και σε χρηματικές ανταλλακτικές μονάδες.Η αστική τάξη ενσωμάτωσε τις προηγούμενες κυρίαρχες τάξεις των προηγούμενων συστημάτων και το καπιταλιστικό σύστημα έκανε σταδιακά την εμφάνισή του.Το κεφάλαιο, το χρηματικό ποσό που χρειαζόταν κάποιος για να γίνει κυρίαρχος στην παραγωγή και κατ' επέκταση σε όλα τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, μπήκε δυναμικά και αδίστακτα στη νέα εποχή των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων.Η πραγματική του "σταθεροποίηση" και επέκταση (στο μεταξύ μέσα από τις ανακαλύψεις της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού στην πορεία γίνεται παγκόσμιο), αρχίζει από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και ύστερα, όπου, η βιομηχανική επανάσταση και ο επιστημονικός ορθολογισμός που συνέτριψε το σκοταδισμό, φέρνουν τις τελικές κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις.Για την τρίτη τάξη την παραγωγική, ένα συνονθύλευμα από πρώην δούλους μετέπειτα δουλοπάροικους και φτωχών υπηκόων του όχλου πριν και πολιτών-μικρών αστών μετά, δεν υπήρχε χώρος αλλά και "τύχη" για την καινούργια κυρίαρχη τάξη και τα κέρδη της.Η μετατροπή τους σε μισθωτούς βιομηχανικούς εργάτες (το προλεταριάτο), αλλάζει εκ θεμελίων τις προηγούμενες αντιθέσεις και τις κάνει απλούστερες.Έτσι σχηματίζονται δύο τάξεις με τα επακόλουθα κοινωνικά τους στρώματα, η αστική (η πλουτοκρατία που κατέχει τα μέσα της παραγωγής) και η εργατική (η φτωχολογιά που πουλάει την εργατική της δύναμη μόνο για να ζει και να αποδίδει την υπεραξία) που βρίσκονται σε νέες μορφές πάλης αντίθετων συμφερόντων.Με τον ολοένα και πιο σαφή διαχωρισμό τους, η ανθρωπότητα μπήκε σε μια εποχή απόλυτης και πιο συγκεκριμένης ταξικής πάλης, που σήμερα, βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση...ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η θνησιγένεια των τάξεων Τέταρτο και τελευταίο μέρος

Ο καπιταλισμός λοιπόν ως "νέο" σύστημα οργάνωσης των ανθρώπων-παραγωγών που εξελίχθηκε μέσα από τα δύο προαναφερόμενα συστήματα με καθυστερήσεις πολλών χιλιετιών, πιο εξελιγμένο για την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών, αρχικά απελευθέρωσε κάποιες παραγωγικές δυνάμεις με την ανάπτυξη καινούργιων εφευρέσεων-τεχνολογιών που βοήθησαν στην παραγωγή και στη διανομή των προϊόντων μέσα στην κοινωνία μ' έναν επαναστατικότερο τρόπο.Ο ευκολότερος τρόπος, αντικατέστησε σταδιακά τον σκληρό προαιώνιο κόπο.Ο υλικός και ο πνευματικός πολιτισμός δηλαδή, είχε κάνει άλματα για μια ευκολότερη κοινωνική οργάνωση.Οι επιστημονικές ανακαλύψεις (παρ' ότι λειψές και σχετικές), έδωσαν μια ώθηση στις παραγωγικές δυνατότητες μεταξύ των ανθρώπων άνευ προηγουμένου.Οι κοινωνικές τάξεις όμως και τα στρώματά τους, που αναδείχτηκαν από αυτή την ιδιόμορφη κοινωνική διαλεκτική σαν την κίνηση του μάγματος, έκαναν αγνώριστο τον παλιό κόσμο και η έκρηξη των ανισοτήτων πήρε πιο συγκεντρωτική και αδιέξοδη μορφή.Όσοι περισσότεροι προσχωρούσαν στην τάξη των εκμεταλλευτών, άλλοι τόσοι, αμέτρητοι, γίνονταν οι εκμεταλλευόμενοι.Η αστική τάξη όχι μόνο δεν εκπλήρωσε την υπόσχεσή της για ελευθερία και ευημερία της εργατικής τάξης, αλλά έπραξε το ακριβώς αντίθετο.Προσπάθησε και προσπαθεί να εκμηδενίσει την Ιστορική κίνηση του μάγματος των μαζών.Αλλά, δεν άργησε να φανεί τελικά πως αυτή η ώθηση ήταν ένα κάστρο χτισμένο στην άμμο! Όλα έγιναν και συνεχίζονται να γίνονται χωρίς σχεδιασμό και αλληλεγγύη.Ανεξέλεγκτα και ατομικά.Το περιττό -τις περισσότερες φορές- εμπορευματοποιημένο προϊόν και η ανταλλακτική του αξία το χρήμα, επανέλαβαν την παλιά Ιστορία.Είναι πασίγνωστο ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα, κινδυνεύει πραγματικά η ανθρωπότητα μαζί με τον πλανήτη μας ατμοσφαιρικά στον 21ο.Όπως εύστοχα λέει ο Μαρξ, οι αστοί σαν μάγοι, κάλεσαν τις καταχθόνιες δυνάμεις τις οποίες δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να ελέγξουν από την αρχή τους μέχρι και σήμερα.Έτσι, γεννήθηκε ο ιμπεριαλισμός (η επιβολή της δύναμης ενός καπιταλιστικού ανεπτυγμένου τεχνολογικά έθνους, πάνω σε άλλα μικρότερα και πιο αδύναμα έθνη είτε με την στρατιωτική δράση ή τη διπλωματία είτε με την πολυεθνική οικονομία της αγοράς) το ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού που έλεγε ο Λένιν.Στο καπιταλιστικό σύστημα αυτό που μετράει, είναι το Ψυχρό Κέρδος -ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ- για τη διαιώνιση-αύξηση των ποσοστών των οικονομικών και των πολιτικών κερδών και όχι για τις φυσικές ανάγκες και τη γενική δημιουργική διαιώνιση του ανθρώπου και της αρμονίας του με τη Φύση.Η εργατική τάξη (η σύγχρονη παραγωγική τάξη που εκπροσώπησε και συγχώνευσε τελικά όλες τις μέχρι τώρα παραγωγικές δυνάμεις), αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου από τους πολυδαίδαλους μετασχηματισμούς, έμαθε και μαθαίνει για μια άλλη κοινωνική οργάνωση όπου οι άνθρωποι θα είναι όλοι ίσοι σε όλο τον κόσμο (παγκόσμιος σοσιαλισμός) και συνάμα διαφορετικοί, προσφέροντας τις ικανότητές τους με κίνητρο μια πραγματική-βιώσιμη κοινωνία και με αμοιβή, την αναγνώριση και το σεβασμό όλων των μελών της.Ο στόχος είναι η κατάργηση του χάσματος της κοινωνικής διαίρεσης που υπάρχει απ' την αρχή της "γνωστής" κοινωνικής Ιστορίας.

Αφιερωμένο στους έξυπνους και ενσυνείδητους πολίτες-εργάτες!... 

Ο τίτλος της ανάλυσής μου με το δικό μου τρόπο, με τη μέθοδο του ιστορικού υλισμού του μαρξισμού, παραπέμπει στο γεγονός ότι οι κοινωνικές τάξεις δεν μπορούν στεριώσουν εκ των πραγμάτων λόγω των ανειρήνευτων συγκρούσεων και συνεπώς πεθαίνουν με το που γεννηθούν.Όλα τ' άλλα είναι απλά βαρβαρότητα.

Γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 2018

Η Ιστορία αποδεικνύει ότι ο Άνθρωπος και η Πρόοδος είναι τελικά η μεγάλη δύναμη στη Γη

Κάθε άνθρωπος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, έχει το προσωπικό του δράμα.Πρόκειται για την προσωπική του δοκιμασία.Οι δοκιμασίες, είτε τον αλλάζουν προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο.Η πιο σοβαρή αντίθεση που υπάρχει σήμερα, εκτός της καταβαραθρωμένης μισθωτής εργασίας και των Ceo-banks στις "Πολιτείες των σύννεφων".Ο άνθρωπος μπορεί να είναι στη μισή του φύση συντηρητικός, αλλά, στην ολοκληρωμένη του, είναι επαναστατικός-προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος.Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα είχε αναπτύξει ούτε κατά διάνοια την επικοινωνία με την ανάπτυξη της γλώσσας.Παραμένοντας στη μισή του πρωταρχική κατάσταση, οι δοκιμασίες τον τσακίζουν.Δεν τον μαθαίνουν σχεδόν τίποτα, παρά μόνο τη μόνιμη θλίψη που γεννάει την παραφροσύνη.Σε μια τέτοια τραγική κατάσταση που διαιωνίζεται, βρίσκονται συνεχώς οι κατά φαντασία μεγάλοι.Από την άλλη, οι δυσκολίες και τα προσωπικά δράματα για κάποιον άλλον, μετατρέπονται σε τεράστια διδάγματα για το πώς πρέπει να ζει και να ολοκληρώνεται.Σε μια τέτοια κατάσταση ανομολόγητα τραγικότερη, βρίσκεται η παγωμένη παραγωγική τάξη με τα λαϊκά της στρώματα.Οι ταλαιπωρίες που υφίσταται και η αριθμητική της υπεροχή, φέρνουν αργά ή γρήγορα την πρόοδο ακόμη και μέσα από το αιώνιο αυτό τέλμα των "κοινωνικών" σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας.Αν την ίδια στιγμή δεν γίνεται για όλους (51η Πολιτεία είμαστε λέει ο κογκρέσορ του αμερικανικού ονείρου!!!), το μόνο σίγουρο είναι ότι γίνεται για πολύ-πολύ περισσότερους απ' όσο αντέχει ανέκαθεν το εκαστοτε σύστημα: "σοσιαλισμός" για λίγους και καπιταλισμός για όλους τους άλλους στις μέρες μας! Πάντα έτσι θα γίνεται και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Το πεπρωμένο της ανθρωπότητας έχει ήδη φανεί...

Και μετά τι; διότι αυτό που μετράει είναι η αλλαγή του κόσμου

Σε μια γενική καταστροφή κεφαλαίων και ανθρώπων κανείς δεν ωφελείται εκτός από τους παρασιτικούς άρπαγες αστούς που κλέβουν τον κοινωνικό πλούτο.Όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα και οι τάξεις τους θα τα χάσουν όλα και κυρίως την ανθρωπιά τους.Οι λαοί υλοποιούν ακούσια το τραπεζικό όνειρο, να μην τους κάνουμε άλλο τη χάρη.Εκούσια, να υλοποιήσουμε τον εφιάλτη τους που λέγεται λαϊκό τσουνάμι!

5 Αυγούστου 2016

Η απόψυξη του γνήσιου σοσιαλισμού

Σύμφωνα με τη βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, ένα καλό φαίνεται ξεκάθαρα όσο ποτέ άλλοτε: ότι αυτός ο συγκεκριμένος στρεβλός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας έχει τελειώσει.Το ότι δεν έχει τελειώσει στο παρόν (μπορούμε να ανατρέξουμε στους μεγάλους θεωρητικούς αναλυτές να μάθουμε το γιατί) δε σημαίνει ότι δεν θα τελειώσει και στο μέλλον.Το σκοτεινό οικονομικό/κεντρικό παρόν, πόσο μάλλον το παρελθόν του ολοκληρωτισμού τού καπιταλισμού -χωρίς καν να χρειάζεται να διαστρεβλωθεί όπως διαστρεβλώθηκε η σοσιαλιστική θεωρία- αποτελούν την ταφόπλακά του.Η εκμετάλλευση έχει τα όριά της όπως και όλα.

27 Ιανουαρίου 2014

«3-ετίες»: μια ακόμα επιτυχία της κυβέρνησης… στα ψέματα

Κατερίνα Κλείτσα   28/09/2023

Για τους ανθρώπους των κινημάτων, ο Σεπτέμβρης αποτελεί την έναρξη της «κινηματικής περιόδου», με τον εκάστοτε πρωθυπουργό να επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης και να ανακοινώνει μια σειρά από «παροχολογίες», αφού πρώρα αξιολογήσει το έργο της κυβέρνησης. Την ίδια ώρα, έξω από το κτήριο της ΔΕΘ, χιλιάδες κόσμου διαδηλώνουν ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές.

Φέτος τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Με τις καταστροφικές πλημμύρες να βρίσκονται σε εξέλιξη, ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να αναβάλει την επίσκεψη, την ομιλία και τη συνέντευξη τύπου, η οποία έγινε λίγες μέρες αργότερα. Το σταθερό ήταν ο κόσμος που διαδήλωσε και την ημέρα των εγκαινίων και την ημέρα που τελικά επισκέφτηκε την έκθεση ο Μητσοτάκης.

Παροχολογίες υπό τη σκιά των καταστροφών και της ύφεσης

Ο Μητσοτάκης βρέθηκε σε μια δύσκολη κατάσταση: από τη μία, μετά από το καταστροφικό καλοκαίρι, ήταν πολύ σημαντικό για την κυβέρνηση να υποσχεθεί πως θα δώσει «κάτι» στην κοινωνία. Από την άλλη, αντιμέτωπη με μια κατάσταση στην οποία η κυβέρνηση θα συνεχίσει να παίρνει πίσω ό,τι έδωσε τα χρόνια της πανδημίας, ήταν πολύ δύσκολο να δώσει υποσχέσεις για άξια λόγου επιδόματα και αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις κλπ.

Το πρόβλημα όμως λύθηκε άμεσα, με τον γνωστό και παραδοσιακό τρόπο που λύνουν τέτοιου είδους προβλήματα οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις: με ωραία λόγια που όταν αναλυθούν αποκαλύπτουν ψέματα και εμπαιγμό των ανθρώπων της εργασίας.

Σήμερα, τα ωραία λόγια περιλάμβαναν το «ξεπάγωμα» των 3ετιών, της αύξησης δηλαδή των μισθών των ιδιωτικών υπαλλήλων, κάθε 3 χρόνια εργασίας κατά 10%.  Ας δούμε όμως τι πραγματικά κρύβει η νέα εξαγγελία της κυβέρνησης.

3ετίες: όταν «παγώσανε» την εποχή των μνημονίων

Το όχι και τόσο μακρινό 2012, όταν τα μνημονιακά μέτρα σαρώνανε μισθούς και δικαιώματα και η ανεργία κατά μέσο όρο κυμαινότανε στο 24,4%, ο βασικός μισθός δέχτηκε ένα τεράστιο πλήγμα. Αφενός, αποφασίστηκε πως θα καθορίζεται πλέον με νομοθεσία από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και όχι με συλλογικές διαπραγματεύσεις, αφετέρου μειώθηκε κατά 165 ευρώ πέφτοντας στα 586 ευρώ (μικτά – λίγο πάνω από 500 καθαρά). Εκείνη την περίοδο αποφασίστηκε και το «πάγωμα» των 3ετιών και η κατάργηση μιας σειράς επιδομάτων, κρατώντας τον βασικό μισθό ουσιαστικά καθηλωμένο μέχρι το 2019 (που αυξήθηκε μόλις στα 650 ευρώ, μικτά).

Ο όρος για να «ξεπαγώσουν» οι 3ετίες ήταν η ανεργία να πέσει κάτω από το 10%. Σήμερα, η ανεργία κυμαίνεται στο 11,2%. Πώς γίνεται λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ να παραβλέπει αυτόν τον όρο και να περνάει στο ξεπάγωμα των 3ετιών;

«Θα είναι σαν να ξεπαγώνουν, αλλά θα παραμένουν παγωμένες»

Η απάντηση βρίσκεται στους όρους και τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να ισχύουν ώστε τελικά να εφαρμοστεί το ξεπάγωμα. Όπως έσπευσε να ενημερώσει ο κηρυγμένος εχθρός των εργαζομένων και υπουργός εργασίας Άδωνις Γεωργιάδης και όπως ψηφίστηκε τελικά στην τροπολογία για το ξεπάγωμα, ισχύουν τα παρακάτω:

Αρχικά, δεν ισχύει αναδρομικά, δηλαδή όσοι/ες εργαζόντουσαν τα τελευταία 12 χρόνια δεν θα δουν καμία προσαύξηση στους μισθούς τους γιατί, όπως είπε ο Άδωνις δεν θα μπορέσουν να αντέξουν το βάρος οι εργοδότες. Αυτό δεν είναι ξεπάγωμα, αλλά οριστική κατάργηση όλων των 3ετιών που «χτίζανε» οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια!Επίσης, εάν από το 2012 μέχρι το 2023 ο μισθός ενός εργαζομένου αυξήθηκε και ξεπερνάει τον βασικό μισθό ή τον μισθό που προβλέπει η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ) τότε, οι αυξήσεις αυτές συμψηφίζονται με την προβλεπόμενη αύξηση λόγω 3ετίας (που είναι 10%).Αν κάποιος εργαζόμενος αμείβεται με μισθό πάνω από τον βασικό, για να πάρει την αύξηση της 3ετίας θα πρέπει να καλύπτεται από ΣΣΕ στην οποία προβλέπεται η επαναφορά των επιδομάτων που κόπηκαν το 2012. Και την ίδια ώρα, ενώ οι 3ετίες θεωρητικά ξεπαγώνουν, δεν ισχύει το ίδιο για τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας! Με τα σημερινά δεδομένα, οι εργαζόμενοι που καλύπτονται από τις ΣΣΕ και τις 38 κλαδικές συμβάσεις που παραμένουν σε ισχύ, είναι μόλις 735.000! Με άλλα λόγια, το ξεπάγωμα αφορά μόλις το 29% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και μόνο εφόσον πληρούν παράλληλα όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις!Την ίδια ώρα, το ξεπάγωμα της 3ετίας είναι πάντα υπό αίρεση και εάν μέχρι το 2027 η ανεργία δεν πέσει κάτω από το 10% τότε θα ξαναπαγώσει.Ακόμα, για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι να χτίσουν το δικαίωμα στην 3ετία μέχρι το 2027, θα πρέπει να έχουν συγκεντρώσει 900 ένσημα (300 τον χρόνο). Πώς ακριβώς θα γίνει αυτό όταν ο αντεργατικός νόμος του Γεωργιάδη (που ψηφίστηκε μαζί με την τροπολογία για τις 3ετίες και μόνο από τους βουλευτές της ΝΔ) φέρνει τις συμβάσεις μηδενικών ωρών και την εργασία κατά παραγγελία;Ψέματα και κυνισμός

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, υπολογίζεται πως ο αριθμός των εργαζομένων που θα δουν αύξηση στους μισθούς τους το 2025 είναι μόλις 40.000!

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση της ΝΔ έβαλε τόσους όρους και ρήτρες που τελικά το ξεπάγωμα των 3ετιών αφορά ελάχιστους εργαζόμενους οι οποίοι μάλιστα θα δουν μια πολύ μικρή αύξηση στους μισθούς τους και σε σχέση με τους «πανηγυρισμούς» της κυβέρνησης αλλά κυρίως σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το εργατικό νομοσχέδιο-έκτρωμα, ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε:

 «Το πενθήμερο δεν καταργείται. Το νομοσχέδιο έχει την συναίνεση των εργαζομένων. Η απεργία απέτυχε.»

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πως αυτοί που απέτυχαν, είναι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν έδωσαν καμία σοβαρή μάχη ενάντια στο νομοσχέδιο. Ειδικά δε στην περίπτωση της ΓΣΕΕ, η οποία ούτε μια απεργία δεν κάλεσε, μιλάμε για ανοιχτό ξεπούλημα. Η δήλωση αυτή όμως αποκρυσταλλώνει συνολικά την τακτική της κυβέρνησης απέναντι στο εργατικό και τα κοινωνικά κινήματα: ψέματα, κυνισμός, λάσπη και τρικλοποδιές.

Ανάγκη για να οργανώσουμε τους αγώνες μας

Σε αυτό το σκηνικό και με το μέλλον να προδιαγράφεται δύσκολο λόγω της ασταθούς κατάστασης της διεθνούς οικονομίας και των περιορισμών στις δαπάνες που επιβάλλει η ΕΕ (μετά τις παροχές των προηγούμενων χρόνων) η κυβέρνηση της ΝΔ, θα κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

Πλέον με κάθε μέτρο που παίρνουν, με κάθε νόμο που ψηφίζουν γίνεται όλο και πιο φανερό πως η κυβέρνηση δεν έχει καμία διάθεση να ανακουφίσει τα βάρη των εργαζομένων, τη φτώχεια και την ακρίβεια. Αντιθέτως, είτε θα μας ρίχνει στάχτη στα μάτια με τροπολογίες που δήθεν βελτιώνουν τις ζωές μας, είτε θα επιτίθεται με λύσσα σε ό,τι μας έχει απομείνει από εργατικά δικαιώματα.

Είναι παραπάνω από επιτακτική η ανάγκη να αρχίσουμε να οργανώνουμε τους αγώνες μας, απαλλαγμένοι από τις γραφειοκρατικοποιημένες συνδικαλιστικές που έχουν εδώ και καιρό αλλάξει στρατόπεδο.

Πηγή: Ξεκίνημα

Ο καπιταλισμός είναι μια έρημος που οτιδήποτε κι αν σου λέει πρέπει να του απαντάς: ύπαγε οπίσω μου!...

Η κατάσταση επαληθεύει τα όσα αναλύουν οι μαρξιστές.Δεν υπάρχει ελευθερία στον καπιταλισμό που ζει από την εκμετάλλευση των εργατών και γενικά από την εκμετάλλευση των πάντων.Χρειάζεται θάρρος και αφιέρωση στις ιδέες μιας ανοιχτής και ελεύθερης κοινωνίας και κυρίως μαχητική ταξική πάλη από όλους και όλες για να καταργηθούν οι τάξεις των συμφερόντων που μας χωρίζουν.Δεν υπήρχαν από πάντα πλούσιοι και φτωχοί.Είναι ένα ρήγμα της κοινωνικής Ιστορίας ανοιχτό, που το χρέος των απλών καθημερινών ανθρώπων είναι να το κλείσουν για να προχωρήσει συνολικά η πανέμορφη ανθρωπότητα, ξεφεύγοντας από την πανάσχημη πλουτοκρατία.Αν θέλουμε να λεγόμαστε Άνθρωποι που έλεγε κι ο Ποιητής!..

Μετράμε αντίστροφα από τον 21ο αιώνα προς τα πίσω στον 18ο αιώνα... γι' αρχή, έπεται συνέχεια

Μια λέξη με πολλά νοήματα.Σατιρικό-διδακτικό

Τάξη: να βάλουμε τάξη σ' αυτό το δωμάτιο που 'ναι σαν αχούρι, να μπει μια τάξη επιτέλους ο καθένας λέει ό,τι θέλει εδώ, η Φύση έχει μια απίστευτη αρμονική τάξη κάποιες φορές που σε μαγεύει, η Α' και η Γ' τάξη θα κάνουν μάθημα μαζί μου σήμερα, αυτά τα πράγματα πρέπει να μπουν σε τάξη, αρκετά πια θα σας βάλω σε τάξη εγώ, ησυχία, τάξη κι ασφάλεια, η τάξη των πραγμάτων της Φύσης είναι συγκεκριμένη, η τάξη των μεγαλογαιοκτημόνων του μεσαίωνα, η τάξη των αριστοκρατών στην προεπαναστατική Γαλλία του 18ου αιώνα, οι τάξεις των συγκλητικών και των πληβείων στη Ρωμαική αυτοκρατορία, ανήκω στην εργατική τάξη και στο εργατικό κόμμα, η τάξη των πλουσίων που όλο κέρδος αποκομίζει, αυτά τα θέματα είναι ταξικής φύσης διότι συγκρούονται συμφέροντα των αντίθετων τάξεων, θέλω να βάλω τάξη στη ζωή μου, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες, η κοινωνία ήταν πάντα ταξική φίλε μου, όχι βέβαια ο Μαρξ μας εξήγησε πως οι κοινωνίες δεν ήταν πάντα χωρισμένες σε τάξεις με αντίθετα συμφέροντα, η τάξη του χρήματος, η τάξη των φτωχών, ταξική η πολιτική της κυβέρνησης εναντίον των εργατών, η ταξική πολιτική των μπολσεβίκων ήταν υπέρ των εργατών και των αγροτών, ταξική κοινωνία, αταξική κοινωνία, δηλαδή χωρίς τις τάξεις των πλουσίων και των φτωχών που μεμιάς όλοι είναι ίσοι και ελεύθεροι, η τάξη αποκαταστάθηκε, η τάξη είναι ένα σύνολο από ανθρώπους που λειτουργούν με κοινά συμφέροντα εναντίον μιας άλλης αντίθετης τάξης, τάξη εναντίον τάξης, θα αλλάξουν λέει τα πράγματα, δηλαδή; νέα τάξη πραγμάτων, η φυσική τάξη έχει διαταραχτεί σοβαρά...κ.ο.κ.

Εργάζεστε και συντηρείστε από την παράταξη του Όχι-Ναι; Δεν δικαιούστε να μιλάτε άλλο για την Ιστορία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, έχετε άλλο σκοπό που δε λέτε και λέγεται δεν αλλάζουν τα πράγματα, καλά είμαστε εδώ / δηλαδή είστε

Εσείς φίλοι μου που "εργάζεστε" με τη γονατισμένη σοσιαλδημοκρατία που πέρασε στο αστικό στρατόπεδο, του Όχι αλλά Ναι, πρέπει να είστε βαθιά αντιδραστικοί σε κάθε νέα κατάσταση και είναι κι απορίας άξιο πότε ν' αλλάξατε(...)Και ποιά είναι η νέα κατάσταση μέσα στην παλιά; Η αφύπνιση των νέων αγωνιστών να πιστεύουν στην κλασική θεωρία του μαρξισμού και γενικά στην πραγματική κοινωνική απελευθέρωση, μετά από αυτή τη μεγάλη εμπειρία της προδοσίας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς των συνιστωσών και του εργατικού και λαϊκού κόσμου που σάς ανέβασε στην Κυβέρνηση από το 3-4%.Σας έχει κάψει το γεγονός ότι μαθαίνουν οι άνθρωποι γρήγορα σε τέτοιες ακραίες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές.Οι μεγάλοι και σωστοί δάσκαλοι το έχουν προβλέψει.Η διαλεκτική δεν είναι μια ευθεία γραμμή, το ξέρετε καλά αλλά εσείς ρεφορμιστέν (Δε λέμε ότι γίνονται θαύματα αλλά όχι και να μη γίνεται και τίποτα).Και σαν παλιοί που είστε, δε δέχεστε τους νέους όπως αυτοί θέλουν να αγωνιστούν για ένα καλύτερο κόσμο, που τώρα είναι στα χειρότερά του.Τις γειτονιές τις βλέπετε πώς κατάντησαν; Έχετε μια υποβόσκουσα άρνηση του κομμουνισμού και της δημοκρατίας του, με τη χυδαία δικαιολογία ότι δεν πέτυχε.Θα πετύχει, όταν άνθρωποι σαν και σας, φύγουν από το προσκήνιο και το παρασκήνιο μια για πάντα.Για πηγαίνετε να δείτε στις γειτονιές τι γίνεται και πόσα ανυπέρβλητα προβλήματα υπάρχουν, όλα ένα κρίμα.Θα τις αλλάξετε με την κυβερνητική διαχείριση; Από το στρατόπεδο του αντιπάλου θα αλλάξετε τα πράγματα ή θα βολευτείτε όπως πάντα γίνεται; Σας δώσαμε ευκαιρία να αλλάξουμε τον κόσμο, δεν έχει άλλη... εξάλλου δεν το εννοείτε αφού η εποχή των "μεταρρυθμίσεων" πέρασε και επιβάλλονται αντιμεταρρυθμίσεις! Τουτέστιν ο κόσμος δε γίνεται χειρότερος από την ταξική πάλη.Χειρότερος γίνεται γιατί βρίσκεται υπό τον ζυγό των καπιταλιστικών μονοπωλίων και την αυταπάτη της ταξικής συνεργασίας με τη δήθεν εθνική ενότητα που δεν γίνεται πράξη ποτέ λόγω των ανειρήνευτων αντίθετων τάξεων και συμφερόντων.Κάθε έθνος είναι χωρισμένο στους πάνω και στους κάτω! Αυτό που γίνεται τώρα με τη διαδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει τα παραπάνω συμπεράσματα.Για την κατρακύλα και την ιστορική οπισθοδρόμηση δεν υπάρχουν λόγια.Τραγωδία και φάρσα ολκής και που να το ξανά-πεις...

Έχετε γίνει ο αρνητής του αρνητή αρνητή;

Και βγάλτε άκρη με αυτή την "πολιτική αδεία" ...

Γράμμα στον Αγωνιστή της καρδιάς

Πολλοί άνθρωποι βασανισμένοι που λύγισαν/ Θεός κι αν είναι θ' αναρωτιέται / στις ζωές και στις καρδιές τους, θα σε αυτοκτονήσουν αν λες τ' αντίθετα απ' αυτά που θέλουν ή που ξέρουν, τους το 'χουν κάνει άλλοι που δε μοιάζαν ούτε κείνοι μεταξύ τους.Μην το πετάξεις πίσω σε παρακαλώ... άκουσέ με.Κι αν πολυμίλησες με απρέπεια σαν άνθρωπος και συ που θες να κοινωνήσεις και βρήκες κλειδαμπαρωμένη την κλίκα στην Εκκλησία του Δήμου, στης καρδιάς σου τα κατάβαθα γρήγορα να το κλείσεις τέτοιο κρίμα για να το ξεπλύνεις.Μην το πετάξεις πίσω, πρόσεχε!Κράτα το στης λήθης σου τα βάθη για όσο ο χρόνος θέλει να το σβήσει ή να το εξαγνίσει, ακόμη και για πάντα, κάντο αν μπορείς αντίθετό του, μην το πετάξεις πίσω αυτό το παλιοκρίμα που σε χτύπησε με τόσο δόλο.Κάνε τη δουλειά σου στο ταπεινό το πέρασμά σου και μη ξεχνάς... μην το πετάξεις πίσω ποτέ σου! Ο δρόμος μας είναι άλλος...