Για τη στέγη σκέτος δόλος

Τον ξέρετε τον λόγο γιατί τα σπίτια σας τα χάνετε ανόητοι σπιτονοικοκυραίοι; Να σας πούμε εμείς οι μπουχτισμένοι απ' του αμόκ σας την παραζάλη: Γιατί όλοι σας, ξεφύγατε από τα "ψίχουλά" σας και επειδή γίνατε τριβόλοι το airbnb σάς τιμωρεί και όποιον ο Χάρος πάρει!... Κρίμα βαρύ τώρα να το 'χετε, το άχθος του αρούρη,  στα μονοπώλια εσείς χαρίσατε τους μόχθους του Κόσμου Όλου. 

Καταλαβαίνοντας το παρελθόν ξεθολώνει το ζοφερό παρόν

Όπως προείπαμε,  από το 1900 και μετά ( με μια μικρή αναφορά ακόμη πιο πίσω) διαμορφώθηκαν οι κοινωνικές συνθήκες για αναγκαίες κοσμοϊστορικές αλλαγές της ανθρώπινης επινόησης μέσω των ανακαλύψεων της τεχνολογίας, δίνοντας την ευκαιρία για πρώτη φορά στον άνθρωπο των εργαλείων, να μετασχηματίσει τα υλικά αγαθά της ζωής σε μαζική βάση κοινωνικής ωφέλειας.Ένα νέο στάδιο παραγωγής προϊόντων και ευημερίας που υπόσχεται αδιανόητα πράγματα ακόμη και στο πιο κοντινό παρελθόν.Όμως ακόμη και σ' αυτόν τον συγκεκριμένο αιώνα, τον 20ο, τον πολλά υποσχόμενο που πέρασε, οι τάξεις των παλιών και νέων εκμεταλλευτών, επανέφεραν την οικεία τους τακτική τού διαίρει και βασίλευε κι ας υπόσχονταν στην αστική τους επανάσταση, τα πιο ανεπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη (με την βοήθεια βεβαίως των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων λαών) ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα.Σταματούσαν κάθε στιγμή με τους παλιούς τρόπους, όπως και τώρα (με ή χωρίς εισαγωγικά), τις εξελικτικές διεργασίες.Για παράδειγμα, με προαιώνιες μεθόδους, πρώιμες και απομονωμένες από μέρος σε μέρος φυλετικές στην αρχή και εν συνεχεία ταξικές συγκρούσεις -πχ οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί σε όλη τη Γη που παρόλα αυτά, για χιλιετίες δεν γνώριζαν την ύπαρξή τους, στους ίδιους χρόνους ή παρελθοντικούς, και, ούτε καν  τον κοινό τους πλανήτη που τους ένωνε ας πούμε, η καμπυλότητα του σύμπαντος- οι οποίες κάθε φορά, γυρνούσαν προς τα πίσω ή κολλούσαν τον χρόνο της ανθρώπινης κίνησης.Σταματάει όμως η ζωτικότητα του ανθρώπου και οι αγώνες του για ευημερία; Πώς είναι δυνατόν να σταματήσουν οι αγώνες δισεκατομμυρίων ανθρώπων, όταν ο περασμένος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την μεγαλύτερη κοινωνική πάλη όλων των εποχών σε παγκόσμια κλίμακα; Και συνεχίζεται με περισσότερη ένταση, διότι οι αντιθέσεις δείχνουν αλλαγές και συνθέσεις ποσοτικές και ποιοτικές κάθε φορά αδιανόητες στο εκάστοτε παρελθόν και παρόν.Το παρελθόν,  που συχνά επιχειρείται να επανέλθει με την μορφή της κληρονομικότητας, στο κάθε παρόν, με τις παλιές δόξες με δύο λόγια ή τα επικά νανουρίσματα ιδίως όταν η παλιά κοινωνία παρακμάζει απ' την πολλή θολούρα και την ανυπόφορη τυραννία, προκαλεί τους πόνους για την καινούργια κοινωνία που αναμένεται να γεννηθεί επειδή η παλιά πεθαίνει.Ακμή και παρακμή μαθαίνουμε στο σχολείο, έτσι δεν είναι; Γιατί εάν τελικά δεν ισχύει,  πως και δεν είμαστε ακόμη στη λίθινη εποχή και πώς γράφω τώρα εδώ στην ψηφιακή εποχή; Εδώ που λέτε, η διαλεκτική της Φύσης είναι όμοια με την διαλεκτική της κοινωνικής εξέλιξης, αλλαγές στη Φύση, στην έρημο κάποτε υπήρχε θάλασσα και ο άνθρωπος της σπηλιάς έγινε ο λογικός άνθρωπος, τουλάχιστον στους τύπους σήμερα.Αλλά όταν δεν την αφήνουν να γεννηθεί η καινούργια κοινωνία, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν θα γεννηθεί.Η καθυστέρηση της απελευθέρωσης των παραγωγικών ανθρώπων που δεν χρησιμοποιούνται σχεδόν ποτέ, των παραγωγικών δυνάμεων του συνόλου της κοινωνίας δηλαδή, το μόνο που καταφέρνει είναι την όλο και πιο μοχθηρή και μάταιη άρνηση στη ζωτική και κοινωνική κίνηση των παραγωγικών ανθρώπων.Ας κοιτάξουμε χιλιετίες πίσω.Για ποιό λόγο η τεχνολογία δεν υπήρχε όλους αυτούς τους προηγούμενους πολλούς αιώνες; Μα για έναν ανεκδιήγητο ατομικό εγωισμό που είναι καταδικασμένος να υποταχθεί στο όλον της κοινωνικής ενοποίησης.Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος του 1914 στην ουσία έφερε στην επιφάνεια την ταξική πάλη σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς επιστροφή για τον παλιό κόσμο.Η προσπάθεια διάσπασης των εργατών και των αγροτών είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.Οι φρικαλεότητες ενός τέτοιου πολέμου ως συλλογική τιμωρία από τις άρχουσες τάξεις,  έθεσαν σε ατελείωτη κίνηση τη συλλογική συνείδηση των καταπιεσμένων μια για πάντα.Όταν διαλύθηκαν οι τελευταίες αυτοκρατορίες, η Αυστροουγγρική, η Οθωμανική και η Τσαρική με τα βιομηχανικά όπλα μαζικής καταστροφής για πρώτη φορά στα πεδία των μαχών, ο καπιταλισμός από προοδευτική δύναμη (όχι βέβαια όσο έλεγε) λόγω της σχετικής απελευθέρωσης των παραγωγικών δυνάμεων, μετατράπηκε σε αντιδραστικό σύστημα, χειρότερο από αυτό που υποτίθεται ανέτρεψε για καλό σκοπό, δηλαδή την απελευθέρωση της κοινωνίας σε μια πορεία όπου όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι, σύμφωνα με την διακήρυξη των δικαιωμάτων του/κάθε πολίτη.Φυσικά από τον καιρό που ανέλαβε τα ηνία της πολιτικής εξουσίας μετά την επανάσταση στην Αγγλία, την Αμερική, τη Γαλλία και-πολύ- εν μέρει στη Γερμανία, ήδη η νέα αστική τάξη κυβερνούσε με αχυράνθρωπους -κυρίως φιλομοναρχικούς- οι οποίοι δεν θα εκτιμούσαν τα δημοκρατικά ιδεώδη ούτε στη Δευτέρα Παρουσία.Τόσο χάλια.  Το αντίθετο μάλιστα σαν άλλοι βοναπάρτες* έπαιζαν "αριστοτεχνικά" το ρόλο της υπονόμευσης της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων της καινούργιας κοινωνικής οργάνωσης προς όφελος των παλιών και "νέων" τάξεων.Κι αυτό συνεχίστηκε ολόκληρο τον 19ο αιώνα,  με αποκορύφωμα, την αναμενόμενη -από τους καταπιεσμένους λαούς- στροφή στη βαρβαρότητα του Μεγάλου Πολέμου όπως ονομάστηκε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ο οποίος για πρώτη φορά στρεφόταν μαζικά εναντίον της ανθρωπότητας που αντιστεκόταν ενστικτωδώς και ιδεολογικά στον επικείμενο αφανισμό.Η τεχνολογία των μαζικών όπλων καταστροφής άλλαξε για πάντα το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας.Αυτό ακριβώς ήθελαν ή που νόμιζαν ότι θα τερμάτιζαν οι καινούργιοι αφέντες του "Διαφωτισμού" μαζί με τους παλιούς του Σκοταδισμού και το "πέτυχαν" με την έναρξη και λήξη τού ακόμη πιο καταστροφικού πολέμου, του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου 1939-1945.Όμως η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν το πέτυχαν, αλλά το όραμα να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο, εμπεδώθηκε στο dna μας κι έγινε αντικειμενικά, η απόλυτη κοινωνική διαλεκτική ιστορική αναγκαιότητα από τις επαναλαμβανόμενες αλλαγές της σύγχρονης πολιτισμένης συνείδησης.Η τάση της αρμονίας, της ειρήνης, της ανθρώπινης δημιουργίας υπερέχει της τάσης του χάους, του πολέμου, της συμπλεγματικής καταστροφής.

Συνεχίζεται...

* Λουδοβίκος Βοναπάρτης Ναπολέων Γ' (1808-1873) ανιψιός του Ναπολέοντα Α', αυτοκράτορας της Γαλλίας από το 1852 έως το 1870.Μετά τη συντριβή της επανάστασης του 1848 εκλέχτηκε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.Τη νύχτα της 2ης του Δεκέμβρη 1851 έκανε πραξικόπημα που ο Καρλ Μαρξ το ανέλυσε στο έργο του "Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη ".

Καταλαβαίνοντας το παρελθόν ξεθολώνει το ζοφερό παρόν

Στο προηγούμενο άρθρο τονίστηκε ότι ο 20ος  αιώνας είναι η πεμπτουσία του σχηματισμού των κολοσσιαίων μονοπωλίων που ελέγχουν όλα τα μέσα παραγωγής και που συντηρούν τη ζωή σήμερα,  εφόσον (κάποια στιγμή) θέλουμε να βρούμε την άκρη γιατί η ανθρωπότητα γυρνάει στη γενική βαρβαρότητα χωρίς επιστροφή -εάν δεν το αλλάξουμε όλοι μας ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός και της καθεμιάς.Επίσης τονίστηκε η καθοριστική και εκπαιδευτική-αγωνιστική συμβολή των Μαρξ και Ένγκελς που με τα έργα  τους έφεραν έναν φρέσκο κι ανώτερο διαφωτισμό που απευθυνόταν στη διεθνή εργατική τάξη ως ένα νέο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης,  κοσμοϊστορικής σημασίας.Η τάση για ελευθερία και ενοποίηση του ανθρώπου είναι εγγενής δλδ ακατανίκητη.Το γεγονός αυτό,  ήταν θέμα χρόνου να συμβεί επειδή η ιστορική κίνηση προχωράει ακάθεκτη όπως και η φυσική κίνηση της Φύσης.Όχι απαραίτητα με την ίδια κατάσταση πάντως.Έχει απλά γενικές ομοιότητες και κραυγαλέες ειδικές διαφορές, όπως για παράδειγμα, τα προσωπικά, ολιγαρχικά συμφέροντα στην κοινωνία που είναι τροχοπέδη στην κοινωνική Ιστορία της εξέλιξης.Υπό αυτή την έννοια, η Ιστορία δεν κινείται πραγματικά εξελικτικά.Παρ' όλα αυτά κάποια στιγμή οι κοινωνικοί αγώνες επαναφέρουν το χαμένο έδαφος και κάτι πάει να γίνει.Το νέο αυτό στάδιο λοι­πόν, που λέγεται η αφύπνιση του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε παγκόσμια κλίμακα και που έλαμψε με τις τέσσερις Εργατικές Διεθνείς Οργανώσεις*  με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους, έβαλε τεράστια εμπόδια στους κεφαλαιοκράτες και στην καπιταλιστική παραγωγή (ακόμη περισσότερα στον αιώνα μας, εξού και πάλι τα ίδια, είναι ο ιμπεριαλισμός) και έτσι οι τελευταίοι, αντέδρασαν  με το καρότο και το μαστίγιο της αντεπανάστασης σε όλη αυτή την περίοδο, από τον 1ο και 2ο ιμπεριαλιστικό ΠΠ με ένα διάλειμμα μεταξύ τους, που ονομάστηκε Μεσοπόλεμος ο οποίος παρεμπιπτόντως,  σκοπίμως, δημιούργησε το φασιστικό και ναζιστικό τέρας,  τους εθνικοαπελευθερωτικούς-αντιαποικιακούς Πολέμους, τους Εμφύλιους και Ψυχρούς Πολέμους, Πολέμους ρεβανσιστικούς που άλλαζαν τα σύνορα, τις γεωπολιτικές αλλαγές, τους διπλωματικούς, τους οικονομικούς, τους πολιτισμικούς και ενεργειακούς Πολέμους, μέχρι τις έγχρωμες "επαναστάσεις" μπας και σταματήσουν οι εχθροί-λαοί να αγωνίζονται για το μεγάλο,  ενωτικό και πανανθρώπινο κάλεσμα του σοσιαλισμού. 

Συνεχίζεται...

* 1.Η 1η Διεθνής ιδρύθηκε από τους Μαρξ και Ένγκελς το 1864 ως γενικό επιτελείο συντονισμού και συνεργασίας με τη διεθνή εργατική τάξη  (Διεθνής Ένωση των Εργαζομένων ΔΔΕ).

2.Η 2η Διεθνής δημιουργείται το 1889 με περισσότερα και σύνθετα καθήκοντα τα οποία θα φανούν καταστρεπτικά το 1914 εξαιτίας της στροφής των σοσιαλιστών της Γερμανίας και της Γαλλίας να ψηφίσουν τις πολεμικές πιστώσεις των αστικών τους τάξεων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.Η διάλυση και η επανασύστασή της αποτέλεσαν τον ορισμό της σύγχυσης με τη δημιουργία της 2 1/2 Διεθνούς ή την Ένωση των σοσιαλιστικών κομμάτων για τη διεθνή δράση ΕΣΚ. 

3.Η 3η Διεθνής ή Κομιντέρν (την Κομμουνιστική Διεθνή), ήταν το αποτέλεσμα του οπορτουνισμού των αρχηγών της 2ης διεθνούς όπως είχε καταγγείλει ο Λένιν ότι πρόδωσαν τον διεθνιστικό τους ρόλο.Ο Λένιν αγωνίστηκε για την ανάγκη επιστροφής στην αφετηρία, δηλαδή, την αρχή του προλεταριακού διεθνισμού, σύμφωνης με το όραμα του Μαρξ στα πρότυπα της 1ης Διεθνούς.Μετά το θάνατο του Λένιν η Κομιντέρν μπαίνει σε απίστευτες περιπέτειες και στην ουσία δεν επιτελεί σωστά τα καθήκοντά της μετά το 1927 όταν απομακρύνεται ο Λέον Τρότσκι.

4. Η 4η Διεθνής ιδρύθηκε από τον Λέοντα Τρότσκι σε μια εποχή από τις πιο σκοτεινές της αστικής αντίδρασης, της ανόδου του Χίτλερ.Η πολιτική της σίγουρα μπορεί να θεωρηθεί συνεπής σύμφωνα και με την αξιοπιστία του ιδρυτή της.Οι ακραίες όμως συνθήκες της παγκόσμιας απομόνωσης και των πισωγυρισμάτων δεν την έκαναν ιδιαίτερα "γνωστή" ή αποτελεσματική στους μετέπειτα κοινωνικούς αγώνες του εργατικού, κομμουνιστικού κινήματος.

Καταλαβαίνοντας το παρελθόν ξεθολώνει το ζοφερό παρόν

Για να καταλάβουμε ουσιαστικά για ποιο λόγο έχουμε αυτή την πρωτοφανή για την εποχή μας στασιμοβαρβαρότητα, που ήρθε για τα καλά από το παρελθόν και για τα καλά θέλει να παραμείνει απειλώντας τον ανθρώπινο πολιτισμό, θα πρέπει να γυρίσουμε την Ιστορική κίνηση των κοινωνικών μαζών 120 χρόνια πίσω, στις αρχές δηλαδή του 20ου αιώνα, του λεγόμενου και σωστά, ο αιώνας των λαών.Από το 1900 και δώθε ξεκινάει μια εποχή όπου οι τεχνολογικές ανακαλύψεις (με υπερβολική υπερεκτίμηση όπως αποδείχτηκε και καταστροφική) της αστικής εκβιομηχάνισης ως παγκόσμιου παραγωγικού μοντέλου ανατρέπουν ολοκληρωτικά τις παραδοσιακές κοινωνίες που έως πριν οι παραγωγικές σχέσεις ήταν απομονωμένες με την μορφή της αυτάρκειας.Το βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο μέσα σε 100 χρόνια διεισδύει σταδιακά σε όλη την υδρόγειο και καταστρέφει μεγάλα κομμάτια της προκαπιταλιστικής απλής παραγωγής των αγαθών στα υπό διαμόρφωση έθνη κράτη.Οι αυτοκρατορίες με τις τεράστιες επικράτειες φαίνονταν ξεπερασμένες από καιρό, δεκαετίες, αν όχι εκατονταετίες.Οι κατακτήσεις της νέας εκμεταλλευτικής τάξης που ηγείται στη μαζική παραγωγή νέων και φθηνών προϊόντων από μακρινές χώρες,  που εκμεταλλεύτηκε τις πρώτες ύλες και τους ντόπιους πληθυσμούς ως εργατική δύναμη, της δίνει την ώθηση για γεωγραφικές, γεωοικονομικές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις υπέρ των συμφερόντων της.Το χρηματιστικό κεφάλαιο μαζί με το βιομηχανικό αρχίζει να ελέγχει όλους τους κλάδους της παραγωγής και του εμπορίου.Μεγάλες εταιρίες ξεκινούν την μονοπωλιακή τους πολιτική εκείνη την εποχή και απεργάζονται σχέδια πολιτικά και στρατιωτικά για την διεθνοποίηση των κεφαλαίων τους ώστε να φτάσουν σε αυτό που βλέπουμε σήμερα, τους κολοσσούς των βιομηχανικών και προσφάτως ψηφιακών μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων που καταδυναστεύουν τις ζωές όλων των ανθρώπων στο σημερινό χρηματιστηριακό πάρτι.Και για να μην φεύγουμε απ' την εποχή για την οποία αναφερόμαστε,  έχει προηγηθεί στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα,  η Άνοιξη των Λαών με την επανάσταση του 1848 σ' ολόκληρη την Ευρώπη σαν ντόμινο για την τελική πτώση των παμπάλαιων μοναρχιών.Εδώ, σε αυτή την ταραγμένη εποχή που έρχεται σαν σε συνέχεια της Γαλλικής Επανάστασης που ακυρώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα,  γίνεται η μεγάλη πολιτική και φιλοσοφική τομή στην κοινωνική Ιστορική διεργασία.Γεννιέται ο επιστημονικός σοσιαλισμός από τους μεγαλύτερους ώς τότε στοχαστές της ανθρώπινης διανόησης και βέβαια μελετώντας σε βάθος και ουσία την συσσωρευμένη γνώση  των προηγούμενων φιλοσόφων ανά τους αιώνες.Ήταν οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, που εκδίδουν το πρώτο διεθνές κάλεσμα στους λαούς και συγκεκριμένα στην ανερχόμενη νέα και διεθνή εργατική τάξη σε απελευθερωτικό αγώνα για να αποτινάξει τα παλιά με νέο τρόπο δεσμά του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.Το πασίγνωστο Κομμουνιστικό Μανιφέστο με το "Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε" αναλύει την Ιστορία της πάλης των τάξεων με υλιστικούς όρους.Τα εργαλεία παραγωγής, για να καλυφθούν οι καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων εξελίσσουν τον τρόπο σκέψης της εκάστοτε εποχής και  κοινωνικής οργάνωσης.Τίποτα δεν είναι αιώνιο και όλα αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο παραγωγής και κατοχής των μέσων αυτών.Για το λόγο αυτό,  προτείνουν την κομμουνιστική κοινωνία όπου οι παραγωγοί έχουν και τα μέσα και την διεύθυνση της κοινωνίας αφού εκείνοι που παράγουν τον πλούτο ξέρουν να τον διανείμουν σωστά και ισότιμα με βάση το "ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητες του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του".Τα επόμενα κορυφαία θεωρητικά τους έργα διαπαιδαγωγούν τους εργάτες του νέου κόσμου της μαζικής παραγωγής και ένας νέος Ιστορικός κύκλος ταξικής πάλης (της σύγκρουσης αλλιώς των  εκμεταλλευτών με τους εκμεταλλευόμενους και αντίστροφα) ανοίγει φτάνοντας στον 20ο αιώνα που προαναφέραμε και στην προσπάθεια για την ανάλυσή του στην αρχή του άρθρου.Οι τεχνολογικές καινοτομίες λοιπόν σε όλα τα ανεπτυγμένα και αναπτυσσόμενα κράτη που είχαν επηρεαστεί βαθιά από τους νέους τρόπους παραγωγής πολυτελών προϊόντων αλλά και απίστευτων μαζικών τεχνολογικών δυνατοτήτων όπως για παράδειγμα, η διάνοιξη μιας σημαίνουσας διώρυγας για την όλο και πιο γρήγορη διέλευση του παγκόσμιου εμπορίου, τα πλοία των μυθικών διαστάσεων που πλέουν με ταχύτητες εξωπραγματικές ή τις ατσάλινες γέφυρες που κρέμονται σαν μαγικές χορδές,  διαμορφώνουν τις συνθήκες για κοσμογονικές αλλαγές σε χρόνο ρεκόρ ακόμη και σε υποανάπτυκτες χώρες όπως είχε προβλέψει ο Μαρξ.Είχε πει, "το βαρύ πυροβολικό της αστικής τάξης είναι τα φθηνά και μαζικά προϊόντα της.Τραβάει μαζί της ακόμη και τα πιο βάρβαρα και μισοβάρβαρα έθνη."Όμως από την άλλη, οι μεγαλοκαπιταλιστές που συγκέντρωσαν τα μέσα παραγωγής με τόση μεγάλη πολιτική και οικονομική δύναμη συνθλίβοντας ταυτόχρονα και τους πιο μικρούς καπιταλιστές μέσα στα εθνικά τους εδάφη, δημιούργησαν ανειρήνευτες ταξικές αντιθέσεις και μια ταξική πάλη που δεν την περίμεναν.Ποτέ δεν την περιμένουν γιατί η απληστία θολώνει τη στρατηγική.Έτσι οι κοσμογονικές αλλαγές έφεραν τις απολύτως αντίθετες προσδοκίες.Η τάση για κέρδη χωρίς όρια, οδηγούν αντικειμενικά και σε σύγκρουσεις χωρίς όρια.Όπου υπάρχουν κέρδη υπάρχει και χασούρα.Οι ριγμένοι καπιταλιστές-μεσοαστοί και οι χρεωμένοι μεγαλοκτηματίες πιάνονται στη δαγκάνα των δανείων των τραστ και καταστρέφονται αλλά και οι καταπιεσμένοι εργάτες που η υπεραξία τους δεν τους αφήνει τίποτα αποδεικνύονται η μαγιά της ανόδου της ταξικής πάλης.Όταν αντίπαλες τάξεις συγκρούονται, στο τέλος η τάξη που έχει τη δύναμη θα χτυπήσει μια και καλή.Όμως η δύναμη πολλές φορές γίνεται αδυναμία.Όπερ και εγένετο στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο 1914-1918.Μπορεί το πρόσχημα να ήταν εθνικιστικού χαρακτήρα, αλλά η βάση της μοναρχοαστικής άρχουσας τάξης ήταν ο φόβος της ανερχόμενης  εργατικής τάξης που συνειδητοποιούσε για πρώτη φορά τόσο δυνατά τη δύναμή της διεθνώς.Η Αυστροουγγρική, η Οθωμανική και η Τσαρική αυτοκρατορία για τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Αμερικάνους, και τους Γερμανούς καπιταλιστές, έπρεπε να διαλυθούν και να γίνουν έθνη-κράτη με εθνική και πολιτική ομοιογένεια ώστε οι υπήκοοι που ήταν ανομοιογενείς και καταπιεσμένοι από τις θρησκευτικές και φορολογικές αρχές των αυτοκρατοριών αυτών, να μην ενωθούν στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής επανάστασης που ερχόταν από τις ιδέες του μαρξισμού και διαμέσου της Ιστορικής Κομμούνας των εργατών του Παρισιού το 1871.Μπορεί οι Κομμουνάροι να άντεξαν μόνο δύο μήνες ως εργατικό κράτος, το πρώτο σύντομο κράτος των εργατών στην Ιστορία της ταξικής πάλης από καταβολής ταξικής σκλαβιάς, αλλά ήταν το πρώτο μικρό βήμα για το πρώτο μεγάλο που ακολούθησε το 1917 στην καταρρέουσα Τσαρική Ρωσία με τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και το πρώτο μεγάλο επαναστατικό κράτος των εργατών με το κόμμα των Μπολσεβίκων.Οι ηγέτες του, οι έτεροι μεγάλοι επαναστάτες και διανοητές του 20ου αιώνα, ο Λένιν και ο Τρότσκι.Κορυφαίοι θεωρητικοί του μαρξισμού και συνεχιστές του μετά τον Μαρξ και τον Ένγκελς.

Συνεχίζεται...

Την αποκατάσταση του Μεσαίωνα μήπως εννοείτε;

Το πιο μεγάλο ψέμα στην παρακμασμένη αστική εποχή δεν είναι -ομολογουμένως- άλλο από τον μύθο της δημοκρατίας.200 χρόνια τώρα, έχουν πληρώσει οι άνθρωποι όλου του πλανήτη πολύ ακριβά τη συστηματική χρησιμοποίησή της από τα γεράκια της αταξίας της αστικής τάξης.Η δημοκρατία  είναι ένα εξελιγμένο πολίτευμα μιας ολόκληρης κοινωνίας που οργανώνεται ιδανικά προς το καλύτερο και δεν είναι το καθεστώς μιας ολιγαρχικής τάξης οικονομικών συμφερόντων που πολεμάει για σκοταδιστική δύναμη και τοκογλυφικό κέρδος από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Ούτε η μισθωτή εργασία δεν υφίσταται πλέον.Στην αληθινή δημοκρατία τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα δεν αναίρουνται ποτέ και η πρόοδος των ανθρώπων δεν σταματάει για κανένα λόγο επειδή η ειρήνη καθίσταται η μόνη αρμονική κατάσταση.Η δημοκρατική αντίληψη είναι τόσο προοδευτική που δεν μπορεί να υπάρξει στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς που αλλάζει το πολίτευμα κατά το δοκούν.Η δημοκρατία με δυο λόγια, είναι αυτή η μεγαλειώδης επινόηση που έχει μείνει στη θεωρία εξαιτίας της λεηλασίας της δημιουργικότητας της ανθρωπότητας από τους "αρίστους" των τελευταίων των σπηλαίων.

Για την επιστροφή της νεότητας του κόσμου

Είστε νέοι άρα ωραίοι, μα τα μάτια και τ' αυτιά γιατί μες στο βουλοκέρι; Ειν' τα νιάτα να μη λέμε, με το μέλλον κλειδωμένο, ok, μα και σ' άλλες γέννες ήρθαν νέοι, που 'χαν άλλοτε παρελθόν μοιραίο.Η Ιστορία όμως λέει, ήταν κάποτε πολύ μαλαματένιοι, μικροί-μεγάλοι αγωνιστές σπουδαίοι.Για διαβάστε και ακούστε, πώς οι νέοι και οι νέες όλου του έως τότε κόσμου, ήταν η σκυτάλη, στην ανθρωπότητα  μια συμβολή μεγάλη.Μην ξεχνιέστε εντελώς λοιπόν νέες και νέοι, μαζί με τους προγόνους κι απογόνους, έχετε μια αποστολή συγκεκριμένη.Δώστε την καλύτερη σκυτάλη…Το πιο σωστό και μόνο Πρέπει για ο,τι δεν σας αρέσει!...

Ο άνθρωπος είναι αγώνας, ο αγώνας είναι ο άνθρωπος.

Να 'ταν ο λαός ο υπουργός

Κύριε Υπουργέ της Εθνικής μας Άμυνας, όταν μιλάτε για τις Νατοϊκές υποχρεώσεις της χώρας έναντι των συμμάχων, δεν λέτε τίποτα ότι το στράτευμα είναι καταναγκαστικός μηχανισμός (με το απλοϊκό πρόσχημα του καθήκοντος στην υπεράσπιση της πατρίδας) για νεοσύλλεκτους  έφηβους/παιδιά που ακόμη δεν έχουν βγει από τ' αυγό τους και δεν έχουνε ιδέα τι θα δούνε.Για λόγους σύνθετους,  κανείς νέος δεν ωριμάζει εύκολα.Κυρίως βέβαια για το ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως μέριμνα για την ολοκληρωμένη ανατροφή της νέας γενιάς,  παρά μόνο όπως πάει ένας νέος, τι να κάνουμε...Η "πατρίδα" τούς καλεί στην πιο τρυφερή και δύσκολη ηλικία χωρίς κανένα κοινωνικό,  οικογενειακό και οικονομικό κριτήριο.Σαν γουρούνι στο σακί.Καμιά προσωπικότητα δεν παίζει ρόλο εδώ.Αυτός δεν είναι στρατός για να υπερασπιστεί τις ανάγκες ενός έθνους, ενός λαού. Είναι ένας ιμπεριαλιστικός στρατός,  που δεν έχει καμία σχέση με την άμυνα της χώρας.Τι λέτε λοι­πόν  για υποχρεώσεις στα πλαίσια μιας συμμαχίας που κανένας δεν εξουσιοδότησε;...Μπείτε στο πραγματικό θέμα κάποια στιγμή.Η στράτευση έτσι όπως γίνεται, με το ζόρι, καταστρέφει και ευνουχίζει τον νέο άνθρωπο.Αυτά να κοιτάξετε κι αφήστε τις ενημερώσεις για υποχρεώσεις προς άλλους και δη μιλιταριστικές μη ειρηνικές...

Με φόντο την κλιματική καταστροφή

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος τα έχει όλα: Ντικενσιανή Φτώχεια σαν οδοστρωτήρας, Γκεμπελίστικη Προπαγάνδα, Πόλεμος δια αντιπροσώπων και βαρβαρότητα Παγκοσμίου Πολέμου με τρόμο πυρηνικής απειλής, δηλαδή, πόλεμος των πλουσίων και των χρήσιμων ηλίθιων εναντίον όλων, Ενεργειακή, στεγαστική και επισιτιστική ακρίβεια που αφανίζει, Φασιστοναζισμό σε κάθε βήμα και σε κάθε εικόνα, Ασθένειες χωρίς ΕΣΥ και χωρίς το εμείς, Παιδεία Σκοταδισμού και "δεν με νοιάζει τίποτα",  Πλήρης κατάρρευση του Πολιτισμού.Τι άλλο θες για να συνέλθεις και να σηκωθείς ε; Τι, δε θες; Ωχ, τότε αλίμονό μας ... 

Είμαστε κληρονόμοι απελευθερωτών εδώ και πολύ καιρό και αυτό δεν αλλάζει

Υπάρχει ένα σημείο στην ταξική πάλη που δείχνει πώς τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα αντιδρούν πάντα όταν το κεφάλαιο γίνεται ανοιχτά αντιδραστικό.Στην εποχή της ψηφιακής επιτήρησης και των κοινωνικών μέσων  αυτό φαίνεται από την συνολική επανάσταση και κατανόηση των χρηστών ότι το σύστημα ξεφεύγει εντελώς.Η γενική δυσαρέσκεια είναι ξεκάθαρη.Στην Ιστορία της πάλης των τάξεων όταν τα συστήματα ξέφευγαν και γινόντουσαν ανοιχτά αντιδραστικά και ολοκληρωτικά, η ταξική πάλη έβραζε και μετατρεπόταν σε ολομέτωπη κίνηση των μαζών εναντίον τους.Μέσα από ένα πολυδαίδαλο σύστημα ταξικών ριζοσπαστικοποιήσεων και με την συσσωρευμένη πείρα των αποτυχιών,  το λαϊκό κίνημα βρίσκει το δρόμο του προς τα εμπρός.Από την στιγμή που οι πόροι επιβίωσης των ανθρώπων αφαιρούνται σε μαζική κλίμακα, είναι θέμα χρόνου και τρόπου για το πώς θα οργανωθούν  οι λαοί για να τσακίσουν τους καταπιεστές τους.Οσο πιο διαβολικό γίνεται το κεφάλαιο άλλο τόσο η μάχη γι' αυτό είναι χαμένη.Και αυτό δεν το λένε οι αλεπούδες που ό,τι δεν φτάνουν τα κάνουν κρεμαστάρια, αλλά η κοσμοθεωρία του μαζικού κινήματος της λαϊκής πλειοψηφίας.Σε όλη την έως τώρα ταξική ιστορία οι άνθρωποι προοδεύουν ακατάπαυστα, παρ' όλη την συστηματική καταπίεση, τα πισωγυρίσματα και τους βάλτους, από όποια οπτική κι αν το δούμε.Ο άνθρωπος της αρχαίας εποχής δεν συγκρίνεται με τον σημερινό άνθρωπο και δη στην εποχή του καζίνο-καπιταλισμού που τρεμοσβήνει.Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις όσον αφορά τους υπερσυντηρητικούς τύπους της μικρομεγάλης ιδιοκτησίας που φράζουν ακόμη την ολοκλήρωση των πανανθρώπινων αιτημάτων της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης.

Η κόλαση είναι άδεια κι όλοι οι διάβολοι είναι εδώ, Σαίξπηρ *

Η αβίωτη αύξηση του κόστους ζωής, οι πόλεμοι, η ανεξέλεγκτη παραγωγή, η λούμπεν κατάσταση χωρίς την κοινωνικοπολιτική και ιστορική παιδεία τουτέστιν εκφασισμός (το υπερτροφικό Εγώ του παιδιού που δε μεγαλώνει γιατί δεν το μαθαίνουν, δηλαδή χωρίς τη συνείδηση την κοινωνική για ένα καλύτερο μέλλον για όλους ως το ανώτερο στάδιο της ανθρώπινης ωφέλιμης ύπαρξης), συνθέτουν την έναρξη της μεγάλης οπισθοδρόμησης ως αποτέλεσμα του εκμεταλλευτικού συστήματος να ομογενοποιήσει με άναρχο ατομικιστικό τρόπο διαφορετικές ταξικές και ατομικές νοοτροπίες.Η ραγδαία αστικοποίηση τις τελευταίες έξι δεκαετίες, μετέτρεψε- με αποκορύφωμα το τώρα ώρα μηδέν- τους εσωτερικούς μετανάστες των χωριών που έγιναν μόνιμοι κάτοικοι των πόλεων και των μεγαλουπόλεων, σε καταναγκαστικές μονάδες μαζικού καπιταλιστικού κέρδους και… αβύσσου…

Απαιτείται σεβασμός και σκέψη σοβαρή για την
ανθρώπινη υπόσταση που χάνεται μέρα
με τη μέρα μέσα στην αναισθησία της υποκρισίας!...

* Το απόφθεγμα του τίτλου δεν το έχω
διαβάσει προσωπικά (άλλωστε τι να πρωτοδιαβάσει κανείς),
το άκουσα από πολιτική εκπομπή.

Ο γεροκαπιταλισμός το 'χασε

Αμέσως μετά την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού"  και πιο ακριβέστερα, του Σταλινισμού (γιατί ο Στάλιν στην ουσία,  μετά το θάνατο του Λένιν δεν πίστευε στον γνήσιο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ανθρωπότητας κι είναι ζήτημα αν πίστευε όσο ζούσε ο Λένιν παριστάνοντας τον σύντροφο) πριν από 33 χρόνια, άρχισε μέσα από τα δεινά των λαών ο απολογισμός τού τι ακριβώς είναι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.Και είναι βέβαιο ότι η εμπειρία αυτή, ανέβασε στη συνείδηση των εκμεταλλευόμενων τάξεων, όλα αυτά τα χρόνια, την κατανόησή τους σε νέα ύψη πολύ πιο ανώτερα και ποιοτικά λόγω της μεγάλης 100χρονης πρακτικής πείρας της εφόδου στον ουρανό.Σήμερα, χθες, προχθές, που ο ιμπεριαλισμός το βλέπει και το αισθάνεται έχει τρομοκρατηθεί και ως συνήθως τρομοκρατεί τους λαούς που έχουν καταλάβει πολλά.Και επειδή καταλαβαίνουν πολλά,  σε συνδυασμό με την άνοδο των λαϊκών δυνάμεων ως αποτέλεσμα του σκληρού και ασταμάτητου ταξικού πολέμου στα συμφέροντά τους, τα δυτικά μονοπώλια, δημιούργησαν το τέρας της οικονομικής κρίσης του 2008 προχωρώντας στον γεωπολιτικό κατακλυσμό και τον ιδεοληπτικό κατακερματισμό των κρατών το 2014 με το πραξικόπημα στην Ουκρανία.Ένα προαναγγελθέν αποσταθεροποιητικό σχέδιο διαίρεσης των λαών της Ευρώπης και όλου του κόσμου που οι Νατοϊκοί "χορτάτοι" ιμπεριαλιστές περίμεναν να προκαλέσει την εισβολή των "πεινασμένων" ιμπεριαλιστών του Πούτιν, το οποίο κι έγινε.Όταν η συνέχεια της πολιτικής στον 21ο αιώνα είναι ο πόλεμος και ο ασκός του Αιόλου ανοίγει,  τότε οι κυρίαρχες τάξεις να φοβούνται τη Σοσιαλιστική Επανάσταση σ' ένα νέο ανώτερο στάδιο που δεν έχουν ξαναδεί...

Tα έλεγε μια ιδιοφυΐα "ερασιτεχνικής" και αυτοσχέδιας εναλλακτικής μουσικής ( κατά τη γνώμη μου ) πριν κάποια χρόνια.Τώρα Σσσστ!...

Η φεουδαρχία του καπιταλισμού

Όπως μεταδίδεται από τα ΜΜΕ ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι τάλε κουάλε με τις μεταδόσεις των προηγούμενων ιμπεριαλιστικών περιφερειακών πολέμων.Έχει όλα τα θλιβερά χαρακτηριστικά, αλλά απ' ότι τονίζεται, σε πιο γρήγορους πρωτοφανείς ρυθμούς.Τι θέλουν να μας περάσουν με την προπαγάνδα του πολέμου τα δελτία των ειδήσεων και των αποκλειστικών μαραθώνιων εκπομπών; Χωρίς να το ξέρουν, μας αναγγέλουν ένα νέο στάδιο της Ιστορίας ( στην ουσία ενός τρομερού πισωγυρίσματος ) που αναδύεται μέσα από τις καταστρεπτικές πολιτικές του καπιταλισμού των 200 χρόνων.Αυτό το στάδιο μας πάει προ του καπιταλισμού, 300 και βάλε χρόνια.Με μια 30ετή, πολεμική του τρόμου χωρίς τέλος, του δόγματος του σοκ στις μάζες, των χρηματιστικών αντιθέσεων μέσω τεχνητών ή συστημικών κρίσεων ( "Σοσιαλισμός"  για τους λίγους,  αιώνιος καπιταλισμός για τους πολλούς ) και ανακατατάξεων στον έλεγχο των μονοπωλίων, στρατιωτικών συρράξεων και προσφάτως υγειονομικών απειλών και επιτηρήσεων.Δηλαδή μας λένε ότι η Ιστορία μπορεί πράγματι να μην τελειώνει αλλά δεν μας ενδιαφέρει.Την γυρνάμε πίσω ετσιθελικά, για να μην την πάτε εσείς οι λαοί μπροστά.Απίστευτη, κυνική ομολογία της ήττας του καπιταλισμού, τι τώρα τι μετά!