Πάμε πολύ αργά ενώ τα αλλάζουμε όλα πολύ πιο γρήγορα

Το κλίμα επιταχύνεται με ένταση γεωλογικού "χρόνου".Πώς όμως ξεχωρίζει ιδιαίτερα; Από τα ξαφνικά ισχυρά αέρια ρεύματα στις περιοχές και από την ραγδαία άνοδο και πτώση της θερμοκρασίας με βάση τις παλαιότερες εποχές.Η φαντασία δεν είναι δυνατόν να τα συλλάβει, ούτε όμως και τα τεχνολογικά εργαλεία να τα φτάσουν όλα αυτά τα απότομα κλιματικά γεγονότα.Δεν προλάβαμε να τα εφεύρουμε εφόσον οι κυρίαρχοι, ασχολούνται ακόμη μόνο με την κυριαρχία τους.Αφού η έρευνα κι η παραγωγή ελέγχεται από λίγους, αντικειμενικά με λίγα θα το παλεύουμε.Και δω ακριβώς είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.Χωρίς τα προηγμένα επιστημονικά εργαλεία που να ανταποκρίνονται στα ερευνητικά δεδομένα, γυρνάμε πάρα πολύ πίσω.Δυστυχώς όπως έχει διαμορφωθεί η κλιματική αλλαγή αποτελεί άλλον ένα πονοκέφαλο για τις ανθρώπινες μάζες που αγωνίζονται να επιβιώσουν.Οι ειδικοί και τα κέντρα λήψης των αποφάσεων το γνωρίζουν.Ίσως και γι' αυτό έχουμε την εσπευσμένη παγκόσμια συγκέντρωση των κοινωνιών με ποικίλους τρόπους.Γίνεται για να προληφθεί η κοινωνική αναταραχή που εκ των πραγμάτων αναμένεται από τις αλλαγές που θα συμβούν στις περιοχές όλου του πλανήτη.Σίγουρα ο ήλιος παίζει ρόλο, αλλά όχι μέσα στα 150 χρόνια βιομηχανικής καπιταλιστικής ασταμάτητης ρύπανσης και εξόρυξης για το τίποτα.Αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε βαθιά για να αλλάξουμε τα πράγματα με τις δράσεις μας προτού να είναι  αργά.Ένα παράδειγμα μόνο φτάνει για να καταλάβουμε τον κίνδυνο: τον ηλεκτρισμό.Υπάρχει από πάντα, (όπως όλα τα φυσικά και χημικά στοιχεία) βρίσκεται σχεδόν παντού και τον εφαρμόσαμε ακριβώς όσα είναι τα χρόνια της βιομηχανικής ρύπανσης.Νομίζω ότι δεν χρειάζεται άλλο παράδειγμα.

Με τον Σαίξπηρ και τον Μαρξ καταλαβαίνεις πλήρως την εποχή μας

Οι καπιταλιστές την ώρα που η πανδημία κλιμακώνεται (απ' ότι λένε τα στοιχεία, γιατί και όλα τα νοσοκομεία που γίνονται μόνο για Covid19, ως ορισμός του παράδοξου ή του νεοσκοταδισμού ακούγεται) δεν σταματούν να κερδίζουν και από τον πόνο.Όχι πως δεν ήταν γνωστό.Οι φαρμακοβιομηχανίες ως πολυεθνικές και καπιταλιστικές δεν σταμάτησαν ποτέ να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους σε βάρος της κοινωνίας, όπως γίνεται και στους υπόλοιπους τομείς της παραγωγής και της διανομής των αγαθών.Όμως τώρα έχουμε παγκόσμια πανδημία.Τι ακριβώς γίνεται λοιπόν, όπως και στον πόλεμο έτσι και στην πανδημία κέρδη;Είναι σημείο αναφοράς όσο οι φαρμακευτικές εταιρίες δεν δίνουν τα εμβόλια και κερδίζουν χρήματα από την πανδημία άλλο τόσο αποδεικνύεται η εργαλειοποίησή της και η εγκαθίδρυση μιας τρομακτικής δυστοπίας.Εν τω μεταξύ ρίχνονται πακτωλοί χρημάτων σε τράπεζες, σε κανάλια και ηλεκτρονικά μέσα "ενημέρωσης" και σε επιχειρήσεις εντελώς από το πουθενά.Στον αντίποδα, απολύονται από τους νέους καίσαρες εργαζόμενοι, οι άνεργοι δεν υπάρχουν πια με την ορολογία, ξεσπιτώνονται λαϊκές αξιοπρεπείς οικογένειες για να αγοραστούν τα σπίτια από επενδυτές κοράκια, απειλούνται θεμελειώδη αστικοδημοκρατικά δικαιώματα, η καταστολή του καπιταλιστικού κράτους κινείται σε εμφυλιακή πορεία αντεπαναστατικού μαστιγίου και έρχεται οριζόντια φτώχεια για το σύνολο της κοινωνίας με πονηρές "παραχωρήσεις" βοναπαρτιστικού τύπου (δηλαδή εξαγοράς της συναίνεσης και αντίθετα καταστολής όπου δεν είναι δυνατόν λόγω ισχυρών ιδεολογικών αρχών των πολιτών) στα εύπιστα κοινωνικά στρώματα με απώτερο στόχο τη γενική διάσπαση του λαού.Ως σφήνα, οι απειλές για τις γεωπολιτικές συρράξεις των ιμπεριαλιστών στη σκακιέρα, δίνουν και παίρνουν κάθε μέρα από τους πανάσχημους παπαγάλους της τηλεόρασης και του τύπου για να αποσταθεροποιήσουν και να τρομοκρατήσουν ποικιλοτρόπως την κοινωνία.Αποσταθεροποιημένη και τρομοκρατημένη κοινωνία σημαίνει εύκολη λεηλασία.Φρίκη μεγατόνων και παρακμής που ξεπέρασε τα όρια των ορίων εδώ και μια δεκαετία.Η κατάρρευση του οικοδομήματος δεν έχει παρόμοιο υπό την έννοια του συγχρονισμού της παγκοσμιοποίησης.Δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν συνασπίστηκαν με κρυφές συμφωνίες για την αναδιάρθρωση και αναδιανομή του κόσμου.Ίσα ίσα γίνεται τόσο ενδόμυχα αλγεινό στον καθένα και στον πιο απαίδευτο, που δεν θα προλάβει να πάθει κορωνοϊό.Όλα τα άλλα νοσήματα θα του συμβούν 1000%.Τώρα είναι που φαίνεται ο άνθρωπος, σε αυτές τις προπολεμικές συνθήκες.Οι μόνες πράξεις που αξίζουν στον κόσμο λέγονται αντίσταση κι αγώνας ενάντια στην αναλγησία και στον μεσαιωνικό τρόπο σκέψης, που πλέον, απειλούν ανοιχτά και άμεσα ολόκληρη τη ζωή και τη Φύση. Δυστυχώς ή και ευτυχώς η σκληρή κριτική επιβάλλεται στα σκληρά κι απάνθρωπα συμφέροντα που βάζουν φραγμούς στην ανθρώπινη Ιστορική κίνηση.Ο τεχνολογικός Μεσαίωνας είναι το αποτέλεσμα του ατομικισμού του ατόμου και η τιμωρία τής αυτοεγκλωβισμένης κοινωνίας του, σε αντίθεση και σε σχέση με τις ικανότητες του αρμονικού συλλογικού ατόμου ωφελώντας όλη την ανθρωπότητα και καταργώντας τα ταξικά δεσμά της.Μόνο έτσι απελευθερώνεται μια και καλή η απειροπαιδεμένη πορεία της.

Η επέτειος για το 1821 παίρνει την 1η θέση στην υποκρισία

200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση ή 200 χρόνια δυτικής μοναρχοαστικής φρικτής αντεπανάστασης; Γιατί όπως μαθαίνουμε από σοβαρούς συγγραφείς/μελετητές, η γκιλοτίνα στη νεοσύστατη Ελλάδα "δούλευε" για τους απλούς ανθρώπους, επαναστάτες, που την ελευθέρωσαν.Και πόσα άλλα λιγότερο γνωστά ή εντελώς άγνωστα.Αυτή η ανατριχιαστική πραγματικότητα δεν αναφέρεται πουθενά από τα εξιδανικευμένα βιβλία της ιστορίας.Τι είδους επανάσταση ήταν αυτή όταν η ελευθερία έγινε και πάλι δουλεία κι όταν ολοκληρώθηκε η καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική αστική μορφή εξουσίας-κεφαλαίου και σφαιρών επιρροής; Υπάρχουν κάποια ψέματα που εντάσσονται στις αιτίες όλων των δεινών κι αυτά δεν είναι άλλα από την διαστρέβλωση και την απόκρυψη έως και την αναθεώρηση της ανθρώπινης ιστορίας.Η Ιστορία είναι τα πάντα για τον άνθρωπο, η πιο σταθερή πυξίδα και η πιο χρήσιμη επιστήμη για ένα καλύτερο μέλλον.Να γιατί δεν έρχεται το καλύτερο μέλλον, δεν διδάσκεται η ανθρώπινη Ιστορία...

Με τα μάτια ενός κλασικού του σοσιαλισμού για το σήμερα

Β.Ι.ΛΕΝΙΝ
Κράτος και Επανάσταση

Ταξική Κοινωνία και Κράτος

Το κράτος προϊόν των ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων

Με τη διδασκαλία του Μαρξ συμβαίνει σήμερα ό,τι συνέβη επανειλημμένα στην Ιστορία με τις διδασκαλίες των επαναστατών διανοητών και ηγετών των καταπιεζόμενων τάξεων στην πάλη τους για την απελευθέρωση.Όσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους αντάμειβαν με συνεχείς διώξεις και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μοχθηρία, με το πιο λυσσαλέο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας.Ύστερα από το θάνατό τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα, σα να λέμε, να τους αγιοποιήσουν, να προσδώσουν κάποια δόξα στο όνομά τους για «παρηγοριά» των καταπιεζόμενων τάξεων και για τον εμπαιγμό τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, αμβλύνοντας και εκχυδαΐζοντας την επαναστατική της αιχμή.Σε μια τέτοια «επεξεργασία» του μαρξισμού συναινούν σήμερα η αστική τάξη και οι οπορτουνιστές μέσα στο εργατικό κίνημα.Λησμονούν, σβήνουν, διαστρεβλώνουν την επαναστατική πλευρά της διδασκαλίας, την επαναστατική ψυχή της.Προβάλλουν σε πρώτο πλάνο και εξυμνούν εκείνο που είναι αποδεκτό ή που φαίνεται πως είναι αποδεκτό για την αστική τάξη.Όλοι οι σοσιαλσοβινιστές είναι σήμερα «μαρξιστές» - όχι αστεία! Και όλο και πιο συχνά οι Γερμανοί αστοί επιστήμονες, χθεσινοί ειδικοί στην εξόντωση του μαρξισμού, μιλάνε για τον «εθνικογερμανό» Μαρξ, που διαπαιδαγώγησε τάχα τα τόσο λαμπρά οργανωμένα για τη διεξαγωγή του ληστρικού πολέμου συνδικάτα των εργατών! Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση πραγμάτων, μπροστά στην ανήκουστη διάδοση των διαστρεβλώσεων του μαρξισμού, καθήκον μας είναι πριν απ’ όλα να αποκαταστήσουμε την αληθινή διδασκαλία του Μαρξ για το κράτος.Χρειάζεται επομένως να παραθέσουμε αρκετές εκτενείς περικοπές από τα ίδια τα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς.Φυσικά, οι εκτενείς περικοπές θα κάνουν βαριά την ανάπτυξη του θέματος και δεν θα συμβάλουν διόλου στον εκλαϊκευτικό χαρακτήρα της.Όμως είναι εντελώς αδύνατο να τις αποφύγουμε.Πρέπει οπωσδήποτε να παρατεθούν όσο το δυνατό πληρέστερα όλα ή τουλάχιστον όλα τα καθοριστικά μέρη από τα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς που αφορούν το ζήτημα του κράτους, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να σχηματίσει δική του αντίληψη για το σύνολο των απόψεων των θεμελιωτών του επιστημονικού σοσιαλισμού και για την εξέλιξη αυτών των απόψεων, καθώς και για να αποδειχτεί τεκμηριωμένα και να φανεί παραστατικά η διαστρέβλωσή τους από τον«καουτσκισμό» που κυριαρχεί σήμερα.Θα αρχίσουμε από το πιο διαδεδομένο έργο του Φρ. Ένγκελς: Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, που το 1894 βγήκε στη Στουτγάρδη η έκτη ήδη έκδοσή του.«Το κράτος», λέει ο Ένγκελς, συνοψίζοντας τα πορίσματα από την ιστορική του ανάλυση, «δεν είναι καθόλου μια δύναμη που επιβλήθηκε στην κοινωνία απ’ έξω.Το κράτος δεν είναι επίσης “η πραγμάτωση της ηθικής ιδέας”, “η εικόνα και η πραγμάτωση το ορθού λόγου”, όπως ισχυρίζεται ο Χέγκελ.Το κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας σε μια ορισμένη βαθμίδα εξέλιξης.Το κράτος είναι η ομολογία ότι η κοινωνία αυτή μπερδεύτηκε σε μιαν αξεδιάλυτη αντίφαση με τον ίδιο τον εαυτό της, ότι διασπάστηκε σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις, από τις οποίες δεν έχει τη δύναμη να απαλλαγεί.Και για να μη φθείρουν αυτές οι αντιθέσεις, οι τάξεις με τα αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα τον εαυτό τους και την κοινωνία σ’ έναν άκαρπο αγώνα, έγινε αναγκαία μια δύναμη, που φαινομενικά στέκει πάνω από την κοινωνία, για να αμβλύνει τη σύγκρουση, για να την κρατά μέσα στα όρια της “τάξεως”.Και η δύναμη αυτή που προήλθε από την κοινωνία, αλλά τοποθετήθηκε πάνω απ’ αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνεται απ’ αυτήν, είναι το κράτος».Εδώ διατυπώνεται με απόλυτη σαφήνεια η βασική ιδέα του μαρξισμού για το ζήτημα του ιστορικού ρόλου και της σημασίας του κράτους.Το κράτος είναι προϊόν και εκδήλωση των ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων.Το κράτος εμφανίζεται εκεί, τότε και καθόσον, όπου, όταν και εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις είναι ανειρήνευτες.Απ’ αυτό ακριβώς το σπουδαιότατο και θεμελιακό σημείο αρχίζει η διαστρέβλωση του μαρξισμού, που ακολουθεί δυο βασικές γραμμές.Από τη μια μεριά, οι αστοί και ιδίως οι μικροαστοί θεωρητικοί, αναγκασμένοι κάτω από την πίεση των αδιαφιλονίκητων ιστορικών γεγονότων να παραδεχτούν, ότι το κράτος υπάρχει μόνο εκεί που υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη-«διορθώνουν λιγάκι» τον Μαρξ έτσι, που το κράτος να παρουσιάζεται ως όργανο συμφιλίωσης των τάξεων.Σύμφωνα με τους μικροαστούς και Φιλισταίους καθηγητές και δημοσιολόγους-που κάθε τόσο επικαλούνται καλοπροαίρετα τον Μαρξ!- προκύπτει πως το κράτος όντως συμφιλιώνει τις τάξεις.Κατά τον Μαρξ, το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσης μιας τάξης από μίαν άλλη, είναι η δημιουργία του «κατεστημένου» εκείνου που νομιμοποιεί και στερεώνει αυτή την καταπίεση, αμβλύνοντας τη σύγκρουση των τάξεων.Κατά τη γνώμη των μικροαστών πολιτικών, κατεστημένο σημαίνει ακριβώς συμφιλίωση των τάξεων και όχι καταπίεση μιας τάξης από μιαν άλλη, άμβλυνση της σύγκρουσης σημαίνει κατ’ αυτούς συμφιλίωση και όχι αφαίρεση από τις καταπιεζόμενες τάξεις ορισμένων μέσων και τρόπων πάλης για την ανατροπή των καταπιεστών. Λόγου χάρη, όλοι οι εσέροι (σοσιαλιστές-επαναστάτες) και οι μενσεβίκοι στην επανάσταση του 1917, όταν ακριβώς το ζήτημα της σημασίας και του ρόλου του κράτους πρόβαλε σ’ όλο του το μέγεθος, πρόβαλε πρακτικά ως ζήτημα άμεσης δράσης και μάλιστα δράσης σε μαζική κλίμακα –όλοι τους κατρακύλησαν μεμιάς και ολοκληρωτικά στη μικροαστική θεωρία της «συμφιλίωσης» των τάξεων, με τη βοήθεια του «κράτους».Οι αναρίθμητες αποφάσεις και τα άρθρα των πολιτικών και των δυο αυτών κομμάτων είναι πέρα για πέρα διαποτισμένα μ’ αυτή τη μικροαστική και φιλισταϊκή θεωρία της «συμφιλίωσης».Το ότι το κράτος είναι όργανο κυριαρχίας μιας ορισμένης τάξης που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με τον αντίποδά της (την αντίπαλη σ’ αυτήν τάξη), αυτό η μικροαστική δημοκρατία δεν είναι ποτέ σε θέση να το καταλάβει.Η στάση απέναντι στο κράτος είναι μια από τις πιο εξόφθαλμες εκδηλώσεις του ότι οι εσέροι και οι μενσεβίκοι μας δεν είναι διόλου σοσιαλιστές (πράγμα που εμείς οι μπολσεβίκοι πάντα το αποδεικνύαμε),αλλά μικροαστοί δημοκράτες με σοσιαλιστική περίπου φρασεολογία.Από την άλλη μεριά, η «καουτσκιστική» διαστρέβλωση του μαρξισμού είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη.«Θεωρητικά» δεν απορρίπτεται ούτε το γεγονός ότι το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, ούτε το γεγονός ότι οι ταξικές αντιθέσεις είναι ανειρήνευτες.Αλλά παραβλέπεται ή συγκαλύπτεται το εξής:Εφόσον το κράτος είναι προϊόν των ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων, εφόσον είναι μια δύναμη που στέκει πάνω από την κοινωνία και «αποξενώνεται ολοένα και περισσότερο από την κοινωνία», γίνεται φανερό πως η απελευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μόνο χωρίς βίαιη επανάσταση, αλλά και χωρίς καταστροφή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας, που δημιούργησε η άρχουσα τάξη και που ενσαρκώνει αυτή την «αποξένωση».Το συμπέρασμα τούτο, που θεωρητικά ήταν αυτόδηλο, ο Μαρξ το έβγαλε ξεκάθαρα, όπως θα δούμε πιο κάτω, με βάση τη συγκεκριμένη ιστορική ανάλυση των προβλημάτων της επανάστασης.Κι αυτό ακριβώς το συμπέρασμα ο Κάουτσκι- αυτό θα το δείξουμε λεπτομερειακά στη συνέχεια της εργασίας μας- το…«ξέχασε» και το διαστρέβλωσε[...]

Η εγγενής δημοκρατία των μαζών

Στρατηγική της έντασης.Ναι αυτό είναι το κλειδί της κατανόησης...Η τακτική του χάους που εφαρμόζει το κεφάλαιο και πάντοτε παγκοσμίως.Ας κοιτάξουμε με τα μάτια μας στον πραγματικό βιομηχανικό και εικονικό ψηφιακό κόσμο μας (που το έχουμε ήδη κάνει από την αρχή της ύπαρξής μας).Και βέβαια όχι μόνο τα τελευταία χρόνια, αλλά από τότε που άρχιζε να ανατέλλει δύο αιώνες τώρα θεμελιώνοντας την πιο απεχθή και πονηρή δυστοπία.Ποτέ δεν σταμάτησε να την εφαρμόζει ως συνέχεια των αρχαίων πρακτικών των αυτοκρατοριών.Όλοι οι "ειδικοί" το ξέρουν και το θεωρούν αν μη τι άλλο φυσικό.Αυτό όμως που "δεν ξέρουν" οι ειδικοί μας λόγω στενομυαλιάς και αναισθησίας, είναι το γεγονός ότι η ταξική κοινωνία εφόσον διαμορφώθηκε με άδικα κι άνισα μέσα και οι τάξεις συγκρούονται μέχρις εσχάτων, άλλοτε μυστικά κι άλλοτε φανερά, η τελευταία και η πολυπληθέστερη τάξη είναι ανεξάντλητη.Πάντα ετοιμάζεται για τη δημοκρατία όταν κουράζεται από τους λίγους που κυβερνούν δικτατορικά.

Η Ιστορία μπουμπουνίζει ήδη...

Αλλάξτε το σύστημα όχι το κλίμα

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ κυρίως παγκόσμιας εμβέλειας έχουν αρχίσει να προβάλλουν μέσω των ιθυνόντων απ' τους παγκόσμιους οργανισμούς, την επικινδυνότητα της ακραίας κλιματικής αλλαγής.Η υποκρισία στο αποκορύφωμά της.Αυτό μοιάζει με τον αμετανόητο απατεώνα που ενώ έχει αποδειχτεί η απατεωνιά του συνεχίζει να κάνει πως δεν ξέρει και να κουνάει και το δάκτυλό του από πάνω. Η σημερινή κλιματική καταστροφή (που ακόμη είναι στην "αρχή") έχει προβλεφθεί πολλάκις πολλές δεκαετίες πριν από επιστήμονες και ερευνητές αλλά οι υπεύθυνοι των παγκόσμιων πολιτικών αδιαφορούσαν επιδεικτικά.Τι παριστάνουν τώρα; Τελευταία το κίνημα για το κλίμα είχε τεράστια απήχηση και οι αρμόδιοι το κατέστειλαν με διάφορα ύπουλα και αποπροσανατολιστικά μέσα.Θα μου πείτε, άλλη μια στρατηγική της έντασης με τρόμο και χάος, ανασφάλεια, ανισότητα, ανεργία, φτώχεια, βια, διακρίσεις, μιλιταρισμός, αρρώστιες και τώρα κλιματική κρίση, όλα προς...εκμετάλλευση.Μιας και δεν κάνουν κάτι καλό στη ζωή τους έτσι θα συνεχίσουν, δυστυχώς για την ανθρωπότητα και την βιοποικιλότητα.Έχετε δει ένα έργο που λέγεται "Η επόμενη μέρα;" απόδοση στα ελληνικά.Στ' αγγλικά  "The day after tomorrow".Να το δείτε, γιατί παρ'όλο που είναι στα πλαίσια του βιομηχανικού κινηματογραφικού εμπορικού θεάματος με όλες του τις υπερβολές για το σύγχρονο κοινό της ψηφιακής εποχής αλλά και της κερδοφορίας, έχει μια γενική ποιοτική πρόβλεψη ιδιαίτερη, μιλώντας στους κυβερνώντες του παγκόσμιου αστικού κατεστημένου της φάρμας των ζώων.

Οι καταπιεσμένοι έρμαιο του κράτους των καταπιεστών

Όταν επιταχύνεται η ταξική πάλη και γίνεται όλο και πιο σκληρή θα πρέπει να βρίσκουμε το χρόνο για να την εξηγούμε (όσο αυτό γίνεται)  σε πραγματικό χρόνο όχι μόνο διαλεκτικά αλλά και ψυχολογικά. Στον αγώνα όλοι πρέπει να υπολογίζονται παρατηρώντας όλα τα στάδια των συνειδήσεων που υποφέρουν από την επίθεση της πλουτοκρατίας μέσω του κράτους της.Για παράδειγμα να δώσουμε μια απλή εξήγηση τώρα γιατί τόσο παρατεταμένο λοκντάουν, απαγορεύσεις παντού, σύγχυση και τρομοκρατία στην ειδησεογραφία.Γιατί η προηγούμενη μεγάλη περίοδος "ειρήνης και δημοκρατίας" από την πτώση της χούντας μέχρι και τις μέρες μας ήταν ένα κακόγουστο ψέμα για να εξαπατήσουν το λαό που ένιωθε βαθιά πληγωμένος.Όταν οι λαοί του κόσμου βρίσκονται εν μέσω πανδημίας είναι δυνατόν να σε βαράνε και να σε απειλούν; Μόνο όταν έρχεται και πάλι η χούντα της πλουτοκρατίας...

Πριν την πανδημία όλα αυτά , φαντάσου μετά

Γιατί ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν, όπως κάποιες μειοψηφίες, να κάνουν το άλμα για τη θετική λογική κατανόηση του εαυτού τους ώστε να κατανοήσουν και την κοινωνία στην οποία ζουν και να αφιερωθούν στην δίκαιη αλλαγή της; Στην ουσία όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται και αλληλεπιδρούν με μιμητικές και ιδιόμορφες, εκστατικές-προ-παράνοιες εκδηλώσεις ανάλογες με το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.Το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον όμως δεν είναι καθόλου ανεξάρτητο.Επηρεάζεται ολοκληρωτικά από την κοινωνικοοικονομική και πολιτική οργάνωση μιας ολόκληρης κοινωνίας που δεν είναι ούτε στο ελάχιστο αρμονική, το εντελώς αντίθετο, είναι χαοτική.Η κοινωνία είναι ανταγωνιστική και άνιση μέχρι τέλους από την αρχή της.Η δικαιοσύνη που χαρακτηρίζεται το κύτταρο μιας κοινωνικής ένωσης αποτελούσε κενό γράμμα από πάντα. Ποτέ η κοινωνία δεν κοινωνικοποιήθηκε με δυο λόγια.Η σημερινή εξέλιξη απλώς εδραιώθηκε από άπειρα κρίματα όχι της κοινωνικής εξέλιξης, αλλά της βάρβαρης επιβολής της εκάστοτε οικονομικής και πολιτικής δύναμης πάνω στις κοινωνικές μάζες κάθε εποχής και φυλής και συνεχίζεται σε πιο επικίνδυνη πορεία από ποτέ...Από τις πόλεις-κράτη και τις γιγάντιες αυτοκρατορίες μέχρι και τα τωρινά έθνη άλλαξαν μόνο οι φυλές και οι υλικοί τρόποι, δηλαδή σχεδόν τίποτα! Μέσα από αυτή τη συνοπτική περιγραφή των χαοτικών συστημάτων διακυβέρνησης, οργάνωσης και ψυχανάλυσης, ο άνθρωπος μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία φθείρεται, διαφθείρεται και χάνεται.Παρακινείται μόνο από αυτό που βλέπει και νιώθει τη δοσμένη στιγμή, που μιμείται και που τις περισσότερες φορές παρερμηνεύει με συνέπειες αρνητικές.Όπως ακριβώς το έχει περιγράψει ο Πλάτωνας με την αλληγορία του σπηλαίου κι ακόμη σε πιο σύνθετη και συμπλεγματική ατομική παρορμητική κατάσταση στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία των ψευδαισθητικών και αμοραλιστικών πειρασμών, στην κοινωνία της φτώχειας των πολλών και των λίγων του μάταιου πλούτου.Η παιδεία είναι το κλειδί (πάντα ήταν και θα είναι), μια εύστοχη-σφαιρική παιδεία που σκόπιμα δε βρίσκεται εύκολα.Ούτε στη φτωχή επίσημη κρατική εκπαίδευση, ούτε και στην ανεπίσημη χαοτική βιβλιογραφία χωρίς μέτρο, που, πολλές φορές μπορεί να οδηγήσει στην σύγχυση ακόμη πιο πολύ.Και που βρίσκεται τότε; στην καλή μας θέληση να αλλάξουμε τον κόσμο μας που υποφέρει, με την αληθινή μελέτη της παγκόσμιας ταξικής Ιστορίας, της ζωντανής Φιλοσοφίας και της Φιλολογίας της ουσίας.Η πραγματική μόρφωση που ολοκληρώνει τον άνθρωπο, επιτυγχάνεται μόνο όταν φωτιστεί το σκοτεινό μέρος της κοινωνίας που έχει χωριστεί σε κοινωνικές τάξεις οι οποίες είναι εχθρικές και εμποδίζουν την κοινωνική πρόοδο για την ενοποίηση των λαών.Η πάλη για την κατάργησή τους είναι μονόδρομος για την φυσική και τεράστια δυναμική τού συνειδητοποιημένου παγκόσμιου ανθρώπου.

Η χαμένη συνείδηση μιας γενιάς που τώρα ανακτάται για τη νεότερη

Η γενιά εκείνη που γεννήθηκε μετά το 1970 και ενηλικιώθηκε τη δεκαετία του ‘90, είχε τον χειρότερο κοινωνικοπολιτικό αποπροσανατολισμό σε σχέση με τις προηγούμενες κι ώριμες γενιές.Δυστυχώς έτσι κατέληξαν οι οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί στη συγκεκριμένη περίοδο.Όχι πως έσφαλε, στην ουσία ήταν δεμένα τα χέρια της, η ταξική συνείδηση δεν ήταν κατανοητή όπως στις προηγούμενες γενιές κι ο καπιταλισμός είχε και πάλι εκμεταλλευτεί τον μικροαστισμό.Μπορεί βέβαια να μην βίωσε αυτή η γενιά τους ιμπεριαλιστικούς παγκόσμιους πολέμους και τους απόηχούς τους, αλλά το κενό της πολιτικής και κοινωνικής άγνοιας κι αποχαύνωσης στον κανόνα της,  με βεβαιότητα θα πρέπει να θεωρείται ως το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου σκληρών κοινωνικών και άνισων αγώνων που έφτασαν σε αδιέξοδο.Όσοι και όσες ανήκουμε στη γενιά αυτή, ξέρουμε καλά, τουλάχιστον τώρα, πως τα ιδανικά άρχισαν να χάνονται στα παιδικά μας χρόνια.Στην ενηλικίωσή μας ('90 και) είχαν χαθεί οριστικά.Η βίαιη πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” ανέβασε την υπεροψία του καπιταλισμού σε νέα ύψη για να κερδοσκοπήσει παντού χωρίς εμπόδια.Δύση κι Ανατολή, όλα για την κερδοσκοπική αγορά και για την υπερκατανάλωση.Η παιδεία είχε υποβαθμιστεί τόσο όσο ήταν η πρώτη μεγάλη μεταπολεμική καπιταλιστική κρίση του 1970-73.Από τότε, παίρνονται πίσω όλες οι κατακτήσεις των ανθρώπων του μόχθου, μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.Έτσι λοιπόν εξηγείται το μπάχαλο της πολλαπλής κρίσης που ζούμε σε όλα τα επίπεδα και με την βαρβαρότητα που μόλις φαίνεται να ξεκινά...