Το συλλογικό συμπέρασμα της αυτοσυνειδησίας

Πραγματική δημοκρατία σημαίνει
τι ωφελεί μακροπρόθεσμα γενικά
και όχι τι συμφέρει μια δεδομένη
στιγμή ειδικά.Για το λόγο αυτό οι
συσχετισμοί καταλήγουν σε κυκεώνα.

Για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα

Δεν είναι θέμα πίστης σ' ένα κόμμα
( Τέλειο θα ήταν να υπήρχε
ένα γνήσιο μπολσεβίκικο κόμμα ) είναι όμως
θέμα βαθιάς πίστης σε μια άλλη αταξική κοινωνία.

Από τη μια ουδείς τέλειος κι από την άλλη μην τάζεις

Και φτάνει η στιγμή που η "δημιουργική" ασάφεια δεν πιάνει.Οι ελιγμοί φαίνονται ρεαλιστικοί αλλά στην ουσία δεν είναι.Ο ρεαλισμός είναι μια ξεκάθαρη έννοια.Η έννοια που οτιδήποτε επιχειρείται, στοχεύει στην αρμονία φύσης και όντων όπως την βρήκαμε.Αλλιώς μιλάμε για τη μεγαλύτερη σοφιστεία των αισθήσεων.Γιατί οι ελιγμοί οι δούρειοι ίπποι και οι ιδανικοί στόχοι δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα όταν η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί-δεν θέλει να γυρίσει στην εποχή πριν γίνει ταξική συνεργασία.Και δη μια ταξική συνεργασία μέσα στον καπιταλιστικό οξυμένο κόσμο των συμφερόντων των λίγων σε όλα τα σημεία του ορίζοντα.Εν ολίγοις να ξεμάθουμε όσα πασχίσαμε να μάθουμε!Η διαχρονική διαπάλη μάς μαθαίνει τους φαύλους κύκλους των κοινωνιών κυρίως όταν η συμπαραταγμένη ριζοσπαστική Αριστερά ( ευτυχώς όχι ολόκληρη ) δεν λειτουργεί με συνέπεια και την κρίσιμη στιγμή διστάζει ή ποιος ξέρει τι άλλο παθαίνει.Αντί να πατήσει το φρένο και να βάλει χειρόφρενο στην συμπλεγματική συντήρηση, στο τέλος, πατάει και γκάζι κάνοντας ανέφικτες εμπειρικά "συμφιλιωτικές" κινήσεις...

Πως διορθώνονται τα λάθη

Ένας ριζικός μετασχηματισμός στις
συνειδήσεις των ανθρώπων είναι η
στρατηγική αποκατάσταση μέρα με
τη μέρα, της σκόπιμης και βολικής
διαστρέβλωσης και κατασυκοφάντησης
του σοσιαλισμού που ποτέ δεν εφαρμόστηκε πραγματικά.

Όταν τα λαϊκά στρώματα πιέζονται σκέφτονται όλο και πιο προοδευτικά

Η ελπίδα είναι γιατρικό.Δεν χωράει καμιά αμφιβολία γι'αυτό.Η αισιοδοξία ακολουθεί όπως και ο πεσιμισμός στην αντίθετη περίπτωση.Όμως η αλήθεια να λέγεται: η σοσιαλδημοκρατική πολιτική (ο "συμβιβασμός" των τάξεων με νικητές και ηττημένους στην ουσία) έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας ως άπειρη φάρσα για να πείσει κάτι το οποίο δεν γίνεται, το δίκιο να μιλάει με το άδικο και μάλιστα στον έμπειρο 21ο αιώνα...υπέρ καταστροφική!Ο κόσμος ψήφισε για την απόρριψη του βάρβαρου οικονομισμού.Δεν ψήφισε για συμφωνία μαζί του.Η ελπίδα παρ 'όλα αυτά παραμένει διότι τα λαϊκά στρώματα που στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα πάνε ακόμη πιο αριστερά βγάζοντας το συμπέρασμα της σοσιαλιστικής προοπτικής ως την μόνη εφικτή και ρεαλιστική λύση ενάντια στην επαναλαμβανόμενη δικτατορία του κεφαλαίου.

Ελευθερία στην πράξη

Κάποτε ήταν ένας μέτριος
ηθοποιός που υποδυόταν την
ελευθερία και λεγόταν φιλελευθερισμός.
Μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο μέτριος
ώσπου κάκιεψε και γεννήθηκε ο νεοφιλελευθερισμός!

Μεταρρύθμιση; όχι βέβαια, μετασχηματισμός ναι

Οι φόροι, ο εκφοβισμός και η καταστολή, η υποτίμηση
της προσωπικότητας και η απομόνωση μέσω της
ανεργίας ή της ανεπαρκούς εργασίας, είναι οι βασικές
τακτικές του καπιταλισμού ή του "εξωραϊσμού"
της δουλείας, που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο
άνθρωπος για να σκέφτεται ανθρώπινα και να μην
μένει άπραγος και αποσβολωμένος απέναντι στους άρπαγες.

Όλες οι αυτοκρατορίες έπεσαν

Τα πιο καίρια αδύναμα σημεία του καπιταλισμού είναι ο ιμπεριαλισμός του και η τάση του για αυτοματοποίηση.Η πρώτη και κλασική του αδυναμία, ενώ κατακτά οικονομικά ή στρατιωτικά εδάφη ή επηρεάζει γενικά, νομοτελειακά φαίνεται πως τα χάνει κάπου αλλού και πολλές φορές σε μεγαλύτερη έκταση.Η δεύτερη θεμελιώδης αδυναμία του καπιταλισμού θέτει παραδόξως και το τέλος στην κυριαρχία του μέρα με τη μέρα.Αυτοματοποιώντας για περισσότερα κέρδη και λιγότερη ανυπακοή μέσω των μηχανών την ζωντανή εργασία, το εργατικό δυναμικό που επινόησε και παρήγαγε αυτές τις μηχανές, πετυχαίνει μόνο την πλήρη απομόνωσή του από τους εργαζόμενους -που θα τους χρειαστεί γιατί μηχανή χωρίς εργάτη δεν κινάει- στο βαθμό μιας καθοριστικής ταξικής σύγκρουσης που τα αλλάζει όλα.Μια διαρκής και δομική κρίση την οποία βλέπουμε σήμερα, φέρνοντας και πάλι τη μεγάλη δυναμική του πραγματικού σοσιαλισμού μέχρι και την τελική επικράτησή του που λέει κι η διαλεκτική.

Μελέτη για την ολοκλήρωση της συνείδησης

H αδιαφορία γιγαντώνει την πικρή Ιστορία της
επανάληψης.Διαβάζοντάς την ολοκληρωμένα,
ο καθένας βγάζει και από ένα λιθαράκι τού
σάπιου "οικοδομήματος", ενώ ταυτόχρονα βάζει
και ένα καινούργιο πιο αληθινό, που στεριώνει
τον άνθρωπο και κατεδαφίζει τους πρωτόγονούς του...

Από κοντά στην παρατήρηση, μακριά απ' την γκρίνια!

Ξεπερασμένη τακτική

Η προσπάθεια του καπιταλισμού να ενσωματώσει
νέους ή άφθαρτους στο σύστημά του αποσύροντας
τους φθαρμένους δεν κρύβεται...πάντα έτσι έκανε και κάνει.
Ένα μη σχεδιασμένο οικονομικό σύστημα όμως φθείρει και τα πιο ανθεκτικά.

Ο τόπος που υπάρχει από καιρό

Ο αρχαίος κόσμος ανακάλυψε τη δημοκρατία,
ο σύγχρονος τον σοσιαλισμό. Τον πραγματικό,
που είναι η πρακτική εφαρμογή της δημοκρατίας.

Η ελπίδα ήρθε για να μείνει

H 25η του Γενάρη που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ, την ριζοσπαστική πολυτασική Αριστερά για πρώτη φορά στο τιμόνι της χώρας μας, απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και πως τελικά, όλα αλλάζουν όταν ο αγώνας στηρίζεται πάνω στα διαχρονικά δίκαια της ανθρωπότητας.Ο βασικός στόχος της αλλαγής που επιτεύχθηκε, αλλάζει άρδην τις ταλαντευόμενες συνειδήσεις χτίζοντας τους πρώτους πυλώνες για μια καλύτερη κοινωνική οργάνωση.Το εγχείρημα είναι πολυσύνθετο δύσκολο και πολλές φορές απίστευτα δυσνόητο όμως ταυτόχρονα και κατανοητό για τους αλλόκοτους υφιστάμενους συσχετισμούς.Η ουσία τώρα βρίσκεται μπροστά μας, σε μας, τους απλούς ανθρώπους που δώσαμε αυτή την Ιστορική δυνατότητα, σ' ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό δημοκρατικό, ως φερέλπιδες, να το καθοδηγήσουμε και να μας καθοδηγήσει σε αυτή την καθοριστική Ιστορική καμπή για όλες τις κοινωνίες του κόσμου!

Ακέραια σκυτάλη ένα μικρό δικαιοσύνης λιθαράκι

Όταν το παρελθόν το παρόν και το μέλλον
θα σταματήσουν να είναι ένα και το αυτό, τότε
οι κοινωνίες πραγματικά θα μελετούν θα ζουν και θα προσδοκούν!